Het is Isa die me weer deze blog in duwt. Zonder het te weten. Toevallig na exact een jaar.
Door het herontdekken van hààr blog - één van de weinige waarvoor ik het nodige leesgeduld kan opbrengen. Omdat ze goed schrijft. En raakt.

Ik leerde Isa kennen in 2005, als één van de huisdeelmeisjes. 'k Zie haar nog aan komen fietsen op de Dageraadplaats, gehaast want een beetje te laat, een lachend gezicht, ingekaderd door donkere krullen. Machteld, een geheel in het cliché passende vlotte Hollandse meid, en ik hadden met haar afgesproken om te zien of zij en wij het 'leuk' zouden vinden ons Jugendstilhuis te delen met Isa.
Ze was al meteen overweldigend, met binnenin een zalige dosis kwetsbaarheid. Ik moest erop letten me niet aan haar te verbranden.

Ik deelde met haar de bovenste verdieping. We troffen elkaar vaak in de gang tussen onze kamers, één en al hout onder het licht van een grote koepel. Haar kamer was op een beetje een eigenzinnige manier ingericht, met een uitbundig klerenrek er middenin. We hadden fijne gesprekken daar. Ze voelde een beetje aan als de zus die ik nooit heb gehad.
Isa hield van traag koken. Ze kleefde etiketten met haar naam op haar potten. Maakte 's ochtends misosoep voor me en nam me mee naar haar aikidolessen.
Op snikhete nachten vond ik haar soms in de woonkamer met alle ramen open. In een lang, wit slaapkleed.

Na enkele maanden aanvaardde ze een job in het buitenland. Ik maakte foto's van haar voor de sollicitatie. Die heb ik nog steeds op mijn computer. Ze kijkt wat onzeker maar verwachtingsvol in de lens. Heeft zich een beetje te fel geschminkt en draagt haar mooiste rok en blouse.

Na haar vertrek was het huis niet meer hetzelfde.