Ik heb de Hopla-wereld verlaten. Jarenlang wou ik er wonen, in dat kleurrijke snoepjeslandschap met gras groener dan groen, onder een haast pijnlijk blauwe lucht. Waar alles duidelijk en controleerbaar is, en iedereen iedereens vriend.
Plots was het me te veel. Het onvermoeibare rondspringen van Hopla en zijn vriendjes, hun griezelige schaduwtjes, een Onki waar nooit slijk op hangt ...
Wie weet stinkt Hopla wel uit zijn bek. Dat tonen de plaatjes natuurlijk niet.