Op de vooravond van haar puberteit ga ik met mijn dochter op klerenjacht. Een puberteit die zich vooral aankondigt in de pashokjes van kledingwinkels. Waar het vorig jaar nog de rozige en mooi uitwaaierende jurkjes waren die haar aandacht trokken, haalt ze nu vastberaden 'stoere' t-shirts en strakke wel èrg mini-jeansrokjes uit de rekken.
Wanneer ze zich in zo'n minigeval heeft gewurmd en het gordijn opentrekt, zie ik onmiddellijk de verheugde blik en een beetje angstige 'ze zal dit toch wel goed vinden?!' in haar ogen. Maar ze weet blijkbaar wèl dat het 'fatsoenlijk' moet blijven, want ze draait zich om, plooit zich dubbel met het hoofd richting vloer en vraagt: 'Zie je mijn onderbroek?'. Ik onderdruk een lachje en stel haar gerust dat er niets te zien valt.
Maar wat ik zie wanneer ze weer rechtop staat en ik het geheel vanuit de verte inspecteer, staat me minder aan. Het is duidelijk dat de rok te klein is, en dan bedoel ik niet zozeer te kort, maar vooral: te smal. Hij is weliswaar gemaakt van stretchstof, maar als die haar zo al magere lijfje toch nog boven de rand laat uitpuilen, wijst dat - hoe teleurstellend misschien ook - toch op een onverbiddelijke te kleine maat. Ze lijkt er - laat ons eerlijk zijn - plomp in. Ook al beweert zij met haar meest ernstige gezicht 'dat de rok haar perfect past'. Maar nee, het kan ècht niet. Volgens mij dan.
Ik ga op zoek naar een grotere maat, maar al gauw blijkt dat die dan weer te groot is. Zij vindt natuurlijk van niet, maar met je onderarmen tegen je zij gedrukt rondlopen om die lap stof toch maar rond je billen te kunnen houden, lijkt mij ook geen pretje.
Na heel wat heen en weer lopen tussen de kinderafdeling en die voor de volwassenen, en het passen van tal van kledingstukken ('te klein', 'te groot', 'te kort', 'te breed', 'te oranje': 'mama, hierin ben ik net een wortel!'), zijn we naar huis gekeerd met een nogal jonge meisjesachtig frivool ding dat haar toch nog even uit de puberteit houdt.
O ja, we zijn ook nog even langs de schoenenafdeling gepasseerd, waar ze me op een nonchalant toontje zei: 'hakjes mag ik nog niet dragen, zeker?'.