Dag H., eens een broer,

Weet je nog, in Etten-Leur, het volgepakte zaaltje waar voor ons, laatkomers, nog een klein plaatsje over was op de vloer bij de deur in de tocht? En de vrouw die mijn moeder speelde en met tranen in de ogen zei dat ze mij zo mooi vond? En de oude bekende die ik daar zag, zwart maar stralend over de rest? (Ik herkende hem aan zijn vrouw, want zo schitterend had ik hem nog nooit gezien.) Ik ging naar hem toe en hij kende mijn gezicht, niet mijn naam. Hij was onmiddellijk warm, ik hoorde hem denken: “engel ...”. (Zoals hij me een jaar ervoor had genoemd en een jaar erna zou noemen, zijn hand op mijn bovenarm in de grote, grote tuin vol zon.)
Hij is dood, al bijna een jaar. (Ja, ik schrik zelf ook van deze zin. Nog steeds.)
Hij wou namelijk niet meer, want hij was dom geweest. Of te onaangepast. Of wie zal het zeggen.
Ik heb hem niet meer gezien, na die tuin. Waar hij me aan mijn voeten de lucht in trok en me leerde mijn handen te kruisen op mijn borst. (Ik weet nog altijd niet waarom.)
Waar hij me zei dat ik altijd bij hem terecht zou kunnen, ook al was hij daar niet. Dat ik hem maar hoefde te roepen. Bij ons afscheid, één van die avonden, heeft hij me minutenlang omhelsd. En toen waren ze weg, hij en zijn vrouw.
Sindsdien is hij nergens meer.