Lieve L.,

Je laat me weten, via tientallen sms’en en mails, je beledigd, ontgoocheld, misselijk, gekwetst te voelen door wat ik hier over je schreef op 24 januari. Ik weet het, het is een slecht geschreven (au!), vernederend stuk, waarin AL onze gemeenschappelijke kennissen je herkennen. En dat terwijl ik er nochtans met niemand over heb gesproken, en een fictief initiaal heb genomen. Onterecht van mij om je populariteit zo te miskennen. (Maar misschien besef je wel dat de manier waarop je vrouwen benadert behoorlijk uniek is – daar heb je dan wel een punt.)
Zit er niet mee, ik ben inmiddels gewend aan je mij uitspuwen en weer binnenhalen wanneer je vergeten bent hoezeer ik je haat, hoe hypocriet en vals ik ben. Wanneer je weer eens zonder lief zit en je herinnert hoe mooi, aantrekkelijk, intelligent en begaafd ik ben. En hoe goed wij bij elkaar zouden passen, hoe wij elkaar begrijpen op ons eiland in die kille mensenzee.
Maar waarom zou je je niet vereerd voelen? Ik wijd niet aan èlke man die ik ken een stukje, laat staan twee. (Wedden dat men je na dit schrijfsel wèl herkent?)
Stuur me gerust nog een sms of dertig. Als dat je oplucht.

Je schattige E.