Ik wou dat ik in Wisteria Lane woonde. De straat met de frisse groene gazonnetjes, de witte tuinhekjes en de immer schijnende zon. Een beetje zoals Hopla-land, waar Onki en Nina rondhuppelen met bloemen die nooit verwelken in de armen.
Ik zit hoog met een grijze lucht achter mij. Daaronder de daken van de stad, en daaronder een labyrint van vuile straten. Hoe ik hier ben geraakt, weet ik niet meer. Er moet een ochtend aan te pas zijn gekomen, wellicht regenachtig want in mijn tas zit een witte paraplu.
In de trein, net voor het uitstappen, werd er op mijn schouder getikt, dat herinner ik me nog. Hij was groot, warm en onderweg. Hij is altijd een geruststelling.
Als ik ooit een huis bouw aan Wisteria Lane, mag hij op de zolder wonen. Ik wil hem boven mijn hoofd horen stappen, zien hoe de in lente gevangen vogels zich verzamelen op het dak.
We zullen in natte aarde wroeten, op zoek naar de wortels waaruit alles groeit. Speurend naar het eerste groen. Want wij gloeien van ongeduld.