De meisjes met grijsbruine muts die ik vanochtend zag in stations en op treinen, waren niet mooi, S. (Maar misschien reist ze enkel huiswaarts.) We zullen haar eens samen achtervolgen op een onwennige lenteavond, goed?

Bij het wachten op de trein van 7.33u met vijf minuten vertraging, streelde Luka Bloom mij met Rescue Mission, en ik zag de perfectie ervan in. Het zijn deze ochtenden die mij zo licht de dag in dragen. In tegenstelling tot de keren dat ik tegen gezette mannenborsten aanbots in mijn loop naar het juiste perron. Ik hou er niet van als men de vaart uit mijn leven haalt. (Ik ben zo al traag genoeg.)
Soms wil ik het liefst van al de eerstvolgende trein in de andere richting nemen, en onderweg Luka uithoren over Jaqueline die naar Pablo is gegaan. Plaatsen zijn pas spannend wanneer je er niet hoeft te zijn, en als niemand weet dat je er bent. Zo heeft een donkere bioscoopzaal op een verdwaasde namiddag behoorlijk wat aantrekkingskracht voor mij. Wat zich buiten afspeelt, daarmee heb ik niks te maken. Ik ken alle nooduitgangen uit het leven. Ze weten te zijn volstaat.

F., met je huis vol broers en moeders heb je de geruststelling dat jij niet de klaploper hoeft te zijn.
Ik zou maar eens verdwijnen, zo af en toe (hierboven een gratis tip). Hen je vaatwasser laten vullen, je futons, en – waarom niet? – je portemonnee. (Je wou toch altijd al een bed & breakfast?)
Kan je met hen ook giechelen, of zijn ze je alleen maar tot last? Is het je neef die nu in mijn kamer-met-berenstrook-op-het-behang slaapt? En zet je bij hem ook een kort afgeknipte witte roos op de vensterbank? (Groeien ze nog het hele jaar door in je tuin?)