Het is me gelukt. De tekening. En ik hoefde er niet eens tevreden over te zijn. Voor hààr was ze goed, perfect zelfs. Ze vroeg me het blad tussen ons in op de grond te leggen en uitleg te geven bij de vijf spiralen in verschillende kleuren (rood, oranje, blauw, groen, geel - in die volgorde).
Mij viel op hoe ik de bovenkant van het blad leeg had gelaten. Alsof ik het ergens halverwege had opgegeven (of mijn luiheid tot zijn maximum gedreven). (Zij noemde de witte ruimte 'een belofte'.)
Ik werd ongemakkelijk van het ogen sluiten en zinnetjes herhalen, k. Wou mezelf uitlachen, met de wijsvinger tegen het voorhoofd tikken.
Geen rode schoenen deze keer, maar donkerblauwe, een beetje stoffig. Zet je beide voeten op de grond, beval ze me.
De gang was stil vandaag. In de kamer staat een bed, en ik vraag me af of daar ooit iemand op gaat liggen. Of ze ooit iemand vloert, tot tranen knijpt.

Slo Fuzz