S., ik moet het nog even hebben over die zaterdagavond in de wagon waarin je me veilig had achtergelaten. Hoe het donkere van buiten zich door de open raampjes vermengde met het slome wielengeratel, de lamp boven mijn hoofd stuk zoals ik het graag heb.
Je groet de bedelaar die tussen de witte mensen is gaan zitten, en laat je aanspreken door de gek in het eethuis waar we onze sapjes drinken. (Hij zegt slechts goedenavond en dat maakt hem verdacht.)
Ik heb me verkleed als een contrast vandaag en hield mijn knieën bloot. (Jij weet toch niet hoe je hand daar op te leggen. En ook: daarvoor is het te laat.)
Heb je pijn? Breng je me naar huis?