Ik heb zondag veel gepraat, erg veel. En aandacht in kleine stukjes verdeeld. 'Gemingled'. Vaak dezelfde verhalen verteld. En hoewel ik daar anders niet goed in ben, mezelf nooit als een koetjes-en-kalfjes-kletser zag, ging het me nu makkelijk af.
Maar tussen al die smalltalk heb ik toch iets van betekenis gezegd, tegen een mij tot dan toe onbekende. Als reactie op zijn 'je stelt je toch kwetsbaar op met zo'n boek', heb ik geantwoord: 'dat is zo, maar wat heb je aan een leven waarin je jezelf niet toont?' Ik had verder kunnen gaan in onzichtbaarheid, mijn grijzemuizenkindertijd kunnen doortrekken tot aan mijn dood. Maar dan was ik erg ongelukkig geworden, en had ik ook niet de fijne, warme mensen leren kennen die ik nu ken. Ik denk vaak: 'vriendschap' is het enige onderdeel in mijn leven dat altijd vlekkeloos verliep - op twee jaren van mijn hogere studies na. En daar ben ik blij om.

Dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met mijn vrienden, werd zondag nogmaals bevestigd. Al die mensen die speciaal voor mij naar een voor iedereen buiten de schrijver zelf toch wel saaie bedoening wilden komen, dat maakte (en maakt) me warm vanbinnen. Om nog te zwijgen over degenen die me niet eerder hadden ontmoet, en de mensen waarvan ik weet dat ze veel moeite hebben gedaan (en zelfs angsten doorstaan) om er te geraken.
Waarmee ik niets wil zeggen over diegenen die er niet bij konden zijn omdat ze andere plannen hadden (uiteraard mag je geen concert of feestje met vrienden of weekenduitstap missen voor een boekpresentatie). En ach, de enkeling die zijn kat stuurt zonder daarover te berichten, die hoort er nu eenmaal bij, dat weet je op voorhand, en je weet ook van wie je het kan verwachten. Of de doorzichtige smoesjes, die best nog wel grappig zijn. (Jammer dat mensen niet gewoon durven zeggen: ik kan/kom niet.)

En hoewel men me al van weken op voorhand maar bleef vragen: 'ben je nog niet nerveus?', bleven de zenuwen uit - zo tot mijn verbazing, dat ik me bijna begon af te vragen of dat nog wel normaal was. :-)
Op het podium voelde ik me gewoon fijn bij de mij omringende mensen (ook al kon ik ze dan niet zien met dat felle spotlicht op mij), en had ik mijn spiekblad niet eens nodig. En iedereen was nadien wel zo vriendelijk me te zeggen dat kleine bibbertje in mijn stem niet te hebben opgemerkt. :-)
Ik beken dat ik Bachs rescue-druppels ('voor panieksituaties') bij me had, maar die zijn mijn handtas niet uitgeweest.

En nu op naar een volgend boek. Tot over een jaar of tien. ;-)