We zaten in het donker voor tv, met beelden van "The Killing" die over onze gezichten flitsten. Het was de laatste aflevering en erg spannend, maar toch zag ik ons daar plots zitten: twee sterfelijke lichamen die er over niet zo lange tijd al niet meer zullen zijn, maar zichzelf ondertussen onderdompelen in roezen van film, boek, feest, enzovoort. Het is een moeras, het leven.
We moesten er beiden om lachen, toen ik hem mijn gedachten meedeelde na de ontknoping. Hoewel het al middernacht was, staken we de tuinlichten aan en drapeerden een zeil over de teakmeubelen tegen de aangekondigde regen, want ze moeten de rest van ons leven meegaan en buiten is genadeloos.
Er kriebelt iets tussen de dagen. We denken dat het altijd zal blijven zoals het is, maar soms weten we - heel even - beter. Dan laten we de hagel putjes in onze huid slaan, richten onze blote navels naar de zon.

Het wil maar niet regenen, we zitten in ons laatste huis en toch kan morgen alles anders zijn.