Als ik alleen maar hoef te zijn, dan moet ik er wel voor zorgen dat ik er grondig genoeg ben.
Waar begin ik? Laat ik het eens proberen met het doen van ongebruikelijke dingen op ongebruikelijke momenten. Bloemen voor mezelf gaan kopen op een feestloze dag. De kapper plagen met een bezoekje op zijn drukste dag. Ramen lappen in de regen. Water koken en op de juiste temperatuur over een theebuiltje uitgieten, een half lepeltje honing eraan toevoegen, het builtje na exact twee minuten en een half verwijderen zònder het boven de tas uit te knijpen (anders komt er iets bitters vrij), wachten tot de thee zich tot een aanvaardbare drinktemperatuur heeft gekalmeerd, en dan de vloeistof in de gootsteen uitgieten. Met andere woorden: spijbelen van het leven zoals ik dat ken.
Bij de kapper trakteert een oude vrouw, helemaal opgekruld en paarsgrijs, ons tijdens het aantrekken van haar jas op een weetje: als je muggen buiten wil houden, dan moet je je muren lichtblauw verven. Een jongetje krijst onder de schaar. De knipstertjes kwekken er op los en vergeten onze wekkers. Een knalrood meisje haalt haar kam urenlang door mijn haar en vlecht er een verhaaltje in.
In dit seizoen tussen winter en lente herontdekt de buurt haar tuinen en worden nieuwe snoeischaren uitgepakt, hout tegen elkaar gespijkerd ter ondersteuning van al wat daar binnenkort tegenaan wil groeien, en ballen vanuit een hoekje van de garage opgediept. Winterzachte buren schrapen hun kelen en lachen om de opgespaarde grapjes, blij dat ze weer eens buiten kunnen komen. 's Avonds woelen de katten de pas in orde gemaakte tuinen alweer om.

Ik zag hoe Sean Penn in een reflexbeweging de voor hem bestemde kogel wou tegenhouden met zijn hand (met zijn hand!), en besefte dat ik mijn hele leven leef in diezelfde reflexbeweging, in een nutteloos afweren van het onvermijdelijke.