Het voorbije jaar werd mijn twaalfjarige dochter een tijdlang gepest. Door een klasgenootje dat eerst haar vriendinnetje was geweest, maar zich plots om een onduidelijke reden tegen haar keerde. Dat kind kwam dan thuis met een kapotte trui en schrammen op haar armen en beweerde dat mijn dochter dat had veroorzaakt. Waardoor mijn dochters uitnodiging voor het verjaardagsfeestje van betreffend kind prompt weer werd ingetrokken. Ze zag haar hele klas ter gelegenheid van die verjaardag naar Bobbejaanland trekken, maar gaf geen kik. Toen ik haar vroeg hoe ze zich daarbij voelde, haalde ze haar schouders op. Het gaf allemaal niet zo. Toen de pestkop dat soort reacties opmerkte, was het plezier eraf, en werd een ander slachtoffer uitgezocht.

Ik was als kind heel anders. Veel minder weerbaar. Trok (en trek) me alles aan. Ik ben dan ook heel blij dat ik nooit werd gepest.
Desalniettemin zijn enkele voorvalletjes uit mijn jeugd, die ik me herinner als een voortdurende strijd 'erbij te horen', me glashelder bijgebleven. Die haal ik gek genoeg allemaal uit mijn tijd bij de chiro, waar ik nochtans acht jaar met plezier naartoe ging.
Zo was er dat vriendinnetje dat bij een stranduitstap tijdens een kamp op een cruciale leeftijd opmerkte dat ik net als de wat verderop spelende kleine kinderen best het bovenstukje van mijn bikini zou kunnen uitlaten, 'met mijn platte vijgen, hahaha'. Ik was namelijk 'laat' voor mijn leeftijd, en heb mijn tranen ingehouden tot ik weer thuis was, dagen later.
Bij een andere gelegenheid, enkele jaren daarvoor en ook weer tijdens een chirokamp, vroeg een leeftijdgenootje me lachend en voor iedereen hoorbaar of ik soms zwanger was. Hoe mager ik ook was, ik had namelijk als kind al een buikje. Dat was nu eenmaal mijn lichaamsbouw: holle rug, uitstulpende buik, en daar kon ik niets aan veranderen. Ik droeg die dag een strak, door mijn moeder gebreid truitje met horizontale rode en witte strepen, en daarin was het extra zichtbaar. Met dat voorval was meteen ook mijn 'buikjescomplex' geboren, dat me nog ettelijke jaren zou vergezellen.

Het hoeft geen pesten te zijn om erin te hakken. Ook achteloos gemaakte opmerkingen, soms zelfs als grap bedoeld, kunnen een heel leven in de herinnering blijven hangen. En als je geen schouderophaler bent, en evenmin je tranen toont of woorden vindt om iemand van repliek te dienen, kan het leven dat aan de relativerende volwassenheid vooraf gaat heel eenzaam zijn.