In het soeprestaurant is Romy de enige klant. Ze eet haar broccolisoep met dik gesneden brood aan één van de lage witte houten tafeltjes, gezeten op een zwarte poefachtige stoel. Niet alleen het meubilair, de kinderspeelhoek en de jashaakjes aan de muur doen haar denken aan een kleuterklas, maar ook het schoolbord, met daarop als naar gewoonte de drie keuzes van de dag. Eén daarvan is een constante: de tomatensoep met balletjes. Voor mensen met kleutereetgewoontes. Die drinken gewoonlijk ook cola bij hun soep.
Op het venster hangt een oranje rechthoek met daarop in spiegelschrift ‘te huur’. De vrouw achter de soeppotten ziet eruit alsof ze zichzelf het liefst ook zou verhuren. Aan een andere job, een andere plaats, misschien wel een ander leven. Ze neemt een dikke zwarte stift en schrijft er iets mee op een blad papier, dat ze daarna ophangt tegen de muur achter zich. “Beste klant”, staat er, “vandaag sluiten wij uitzonderlijk om 14.30u. Dank voor uw begrip.”
De vrouw gaat verder aan het werk in de keuken en laat Romy alleen met de mededeling waar ze zich wat ongemakkelijk bij begint te voelen. Het is nu 12.15u, nog tijd genoeg dus om haar soep rustig op te lepelen, maar toch vindt Romy dat er iets onheilspellends uitgaat van het bericht. De “Beste klant” lijkt speciaal aan haar gericht te zijn. Er is ook verder niemand om het te lezen, en wie na 14.30u arriveert, zal gewoon voor een gesloten deur staan en heeft bijgevolg niets aan deze mededeling. De vrouw komt uit de keuken en gaat opnieuw aan het schrijven. Ze haalt het blad van de muur en vervangt het door een ander: “Beste klant, vandaag sluiten wij uitzonderlijk om 14.00u. Dank voor uw begrip.” leest Romy nu.
Het is alsof de tijd haar insluit, beetje bij beetje. Haar omsingelt. Wat zou er aan de hand zijn, vraagt ze zich af. Zou de vrouw ziek zijn? Ergens dringend naartoe willen? Of er gewoon genoeg van hebben? Romy maakt haar kom leeg, rekent af en gaat naar buiten. Ze geeft de vrouw alle vrijheid nog meer mededelingen te schrijven, ook al komt er wellicht niemand meer om ze te lezen.