We waren een jaar of dertien en giechelden om zijn kleren, die er uitzagen alsof ze uit een modeblaadje kwamen en duidelijk een idee waren van zijn moeder. Hij heette K. en ik was voor het eerst verliefd. Toch als we de 'crushes' van de lagere schooltijd niet meerekenen, toen ik achtereenvolgens mijn ogen (samen met die van de helft van de meisjes van de klas) liet vallen op De Slimste (En Tevens Lelijkste) Jongen Van De Klas, Alex-met-de-sproeten (die alleen oog had voor mijn vriendin-met-de-blonde-pijpenkrullen), de Oudere Jongen van een paar klassen hoger, en de Rebel van de klas. Allemaal onbeantwoord, want ik was niet alleen een stiekeme verliefde, maar ook nog eens onzichtbaar. Geen populaire combinatie.
Ik was bij mijn weten nog maar door één jongen opgemerkt, maar het troetelnaampje dat hij voor me had uitgekozen en me af en toe vanaf de schoolbank achter me toefluisterde, namelijk 'Kleintje', maakte me niet echt warm. En ik was niet eens zo klein.
Maar K. was de eerste die mijn verliefdheid beantwoordde. Dat deed hij door naar me te kijken. Een heel schooljaar heeft hij naar me gekeken, en ik naar hem. Geen woord hebben we met elkaar gewisseld. Het enige dat ik van hem te weten kwam, was dat hij tegen een klasgenote had gezegd dat ik zijn lief was. Hetgeen mij natuurlijk dolgelukkig maakte, mijn status als 'lief in theorie'.
Om deze mooie herinnering niet te verknoeien, sla ik zijn hand op de knie van mijn beste vriendin die een schoolbank met hem deelde aan het einde van dat schooljaar maar even over, en na dat jaar scheidden zowel onze klassen als wegen.

Epiloog: We zijn achttien, hebben onze schoolreis naar Italië achter de rug, en bevinden ons op een dia-avond over die reis met aansluitend een feestje. Aan het eind van de avond vatten The Scorpions hun 'Still loving you' aan en staat K. plots voor me en vraagt me (met zijn stem!) ten dans. Zo met onze monden naast de ander zijn oor zetten we ons zwijgen van jaren voort, en aan het eind van het lied zie ik over zijn schouder mijn vriendin op haar horloge tikken.
Terwijl zij en ik het donkere schoolpad aflopen en wat wijngiechelig de nacht in klateren, hoor ik zachte voetstappen schuin achter me, maar de afstand tussen ons is nooit kleiner geworden.