Vandaag ben ik 'gast'. Aan de onthaalbalie kregen mijn man (nadat het vriendelijke ontvangstmeisje voor alle zekerheid wou weten of hij wel degelijk de 'met partner' was) en ik een zelfklevend etiket met dat woord erop, wellicht met de bedoeling het op onze borst te drukken. Aangezien ik mezelf meer 'deelnemer' vond dan gast, stopte ik het etiket in mijn handtas. Niemand die er nog naar omkeek. Op onze weg naar de theaterzaal in de Gentse Vooruit moesten we plots opzwemmen tegen de stroom schrijfworkshoppers die te herkennen waren aan de dikke witte map onder hun arm. Een maploze en wat verdwaald lijkende man klampte mijn man aan en vroeg: "Prijsuitreiking?". Dat woord herhaalde hij op onze "Wablieft?", waarop mijn man maar "Ja" antwoordde, duidelijk tot tevredenheid van de ander, die prompt zijn tocht in de tegengestelde richting verderzette. Ik vermoedde in hem een beoefenaar van het Experimentele Gedicht, die misschien wel een van zijn schrijfsels de titel "Prijsuitreiking?" heeft meegegeven en daar, ter plekke, niets anders deed dan ons zijn gedicht voordragen.
Want, inderdaad, we zijn op de prijsuitreiking van de Gouden Meeuw. Na een inleidend tekstje met een taalgebruik dat zo fladdert dat onze ogen ervan gaan rollen, zet Brigitte Raskin, een van de juryleden en ook het enige jurylid dat zich durft te vertonen, zich achter de micro en spreekt de zaal toe met haar raspende stem (ik moet even glimlachen om de herinnering aan het chirogenootje van destijds dat de toen regelmatig op tv verschijnende Raskin zo goed imiteerde). Ze complimenteert de 55 inzenders met 'het hoge niveau', berispt sommige kinders met 'het onaantrekkelijke bundeltje A4's' dat ze indienden. Dan raffelt ze de winnaars af, zonder tromgeroffel of spannende stiltes. Deze gast is er niet bij.
Ik had er niet op gerekend (dat is wel het veiligst), en ben inmiddels al blasé genoeg om niet te hunkeren naar weer een aanmoedigingsprijs. Met mijn moeizaam voortkruipende tweede roman komt alleen winnen nog in aanmerking als aanmoediging. Niet dat ik me teleurgesteld voel - ik weet dat willekeur en geluk belangrijke ingrediënten zijn bij zulke wedstrijden, maar sta toch even te kijken van de discrepantie tussen 'beste roman van meer dan 800 inzendingen' (vorig jaar) en nu geen vermelding bij slechts 55 inzendingen.
De winnaar en twee ontvangers van een aanmoedigingsprijs worden op het podium geroepen, staan daar applaus in ontvangst te nemen wanneer er plots een rood balletje over onze hoofden door de zaal zoeft en ei zo na dat van de winnares mist. Van achter in de zaal klinkt: "Literaire eencelligen!". Vast een teleurgestelde A4-indiener.
Na nog een interview met Peter Terrin, die als reactie op zijn omstandige uitleg over hoe moeilijk beginnende schrijvers het de laatste jaren hebben om een uitgever te vinden, de vraag krijgt: "Dat wil dus zeggen dat beginnende schrijvers het tegenwoordig moeilijk hebben om hun boek uitgegeven te krijgen?", schuifelen we weer naar buiten. In de gang loopt Meneer Prijsuitreiking? weer of nog steeds voor zich uit te mompelen.
Mijn lieve vriend Stijn stuurt me een troost-sms, maar nodig heb ik die niet. Omdat voor mij de enthousiaste reacties van mensen die mijn boek lazen veel doorslaggevender zijn. Aanmoediging in de vorm van een prijs was welkom geweest, maar ook daarvoor durf ik hopen dat Stijn en Eveline me onder mijn kont blijven schoppen.