Hier Zat Niemand Op Te Wachten

2012-01-10T08:08:00.005+01:00

Het voorbije jaar werd mijn twaalfjarige dochter een tijdlang gepest. Door een klasgenootje dat eerst haar vriendinnetje was geweest, maar zich plots om een onduidelijke reden tegen haar keerde. Dat kind kwam dan thuis met een kapotte trui en schrammen op haar armen en beweerde dat mijn dochter dat had veroorzaakt. Waardoor mijn dochters uitnodiging voor het verjaardagsfeestje van betreffend kind prompt weer werd ingetrokken. Ze zag haar hele klas ter gelegenheid van die verjaardag naar Bobbejaanland trekken, maar gaf geen kik. Toen ik haar vroeg hoe ze zich daarbij voelde, haalde ze haar schouders op. Het gaf allemaal niet zo. Toen de pestkop dat soort reacties opmerkte, was het plezier eraf, en werd een ander slachtoffer uitgezocht.

Ik was als kind heel anders. Veel minder weerbaar. Trok (en trek) me alles aan. Ik ben dan ook heel blij dat ik nooit werd gepest.
Desalniettemin zijn enkele voorvalletjes uit mijn jeugd, die ik me herinner als een voortdurende strijd 'erbij te horen', me glashelder bijgebleven. Die haal ik gek genoeg allemaal uit mijn tijd bij de chiro, waar ik nochtans acht jaar met plezier naartoe ging.
Zo was er dat vriendinnetje dat bij een stranduitstap tijdens een kamp op een cruciale leeftijd opmerkte dat ik net als de wat verderop spelende kleine kinderen best het bovenstukje van mijn bikini zou kunnen uitlaten, 'met mijn platte vijgen, hahaha'. Ik was namelijk 'laat' voor mijn leeftijd, en heb mijn tranen ingehouden tot ik weer thuis was, dagen later.
Bij een andere gelegenheid, enkele jaren daarvoor en ook weer tijdens een chirokamp, vroeg een leeftijdgenootje me lachend en voor iedereen hoorbaar of ik soms zwanger was. Hoe mager ik ook was, ik had namelijk als kind al een buikje. Dat was nu eenmaal mijn lichaamsbouw: holle rug, uitstulpende buik, en daar kon ik niets aan veranderen. Ik droeg die dag een strak, door mijn moeder gebreid truitje met horizontale rode en witte strepen, en daarin was het extra zichtbaar. Met dat voorval was meteen ook mijn 'buikjescomplex' geboren, dat me nog ettelijke jaren zou vergezellen.

Het hoeft geen pesten te zijn om erin te hakken. Ook achteloos gemaakte opmerkingen, soms zelfs als grap bedoeld, kunnen een heel leven in de herinnering blijven hangen. En als je geen schouderophaler bent, en evenmin je tranen toont of woorden vindt om iemand van repliek te dienen, kan het leven dat aan de relativerende volwassenheid vooraf gaat heel eenzaam zijn.

Ruis

2012-01-06T11:22:00.005+01:00

Ik ben vannacht wel een half uur lang op zoek gegaan naar ruis. Ruis op de wekkerradio, een moderne zwart met grijze kubus en felblauw scherm. Dat scherm staat meestal uit want ik wil slapen in het donker, maar dan zie je de cijfers niet, en soms word ik daar zo nieuwsgierig naar dat ik mezelf ervoor wakker maak, me op mijn rechterelleboog van de matras opdruk en het blauw laat oplichten. De daarvoor bestemde knop vind ik op de tast, want ik ben thuis in het donker, waar ik me veilig en onbekeken voel.
De reden waarom ik op zoek was naar ruis, klinkt misschien een beetje ongewoon, maar wellicht niet voor moeilijke slapers, en van die club ben ik al jaren lid. Mijn ventilator begon het namelijk te begeven de voorbije nacht, rond een uur of twee.
Die ventilator (de tweede al; nummer één heeft vorige zomer de geest gegeven, na jarenlange trouwe nachtdienst) heb ik een tijd geleden terug uit zijn pensioen in de garage gesleurd en een plaats in de slaapkamer gegeven, waar hij tot taak heeft het rumoer in het appartementsgebouw (dichtslaande deuren, een ratelende lift, een toilet dat wordt doorgetrokken) weg te blazen, wanneer ik wil slapen. En ja, dat is koùd met zo’n vriesweer, ook al richt ik hem op de muur, die de lucht dan wel de hele kamer rondkaatst. Maar het is me dus om het gezoem te doen. Gezoem dat bijna elk ander geluid opslorpt.
Maar vorige nacht werd ik iets voor twee wakker en rook een toch wel vreemde, hoewel vage geur. Die niet anders dan van de ventilator afkomstig kon zijn. Mijn bijna voortdurende angst dat dat ding eens tijdens mijn slaap vlam zou vatten, die het net nooit kon winnen van het gemak met dat gezoem te slapen, kreeg nu toch de overhand en ik heb de stekker uitgetrokken. Maar toen was het STIL ... En moest er een vervanggeluid gevonden worden. De ruis dus.
Ik weet nu dat de hele FM-band vol met zenders zit, de ene naast de andere, en dat complete ruis nauwelijks te vinden is. Of na een aantal minuten toch plots muziek begint door te laten.
Mijn nachtlamp is talloze keren aan en weer uit geweest. Telkens moest ik op zoek naar nieuwe, zuivere ruis. Na een half uur had ik het koud en was ik gefrustreerd en klaarwakker. Kon ik de kersenpitten opnieuw gaan opwarmen in de keuken en heb ik me laten verleiden tot een stukje slaappil.
Tot half zes vanmorgen is het goed gegaan. Toen veranderde het geruis in muziek en heb ik de radio moeten uitzetten en het raam opengezwierd om over te schakelen op het beginnende geraas van de auto’s op straat.

2011-12-28T12:02:00.004+01:00

Aan hem valt niet te zien hoe levend hij nog is, en ik voel het evenmin. Hij heeft me een uur geleden opgebeld met de vraag om me nog een allerlaatste keer te mogen zien. Omdat ik hem pijn doe en zijn overleven in de weg sta.
Daarom zit ik nu tegenover hem in een rokerig café dat beetje bij beetje in mijn longen verdwijnt. We praten en lachen en doen alsof er nooit iets zal gebeuren. Het cafémeisje vervangt de asbakken op onze tafel sneller dan dat hij er peuken in kan uitdrukken. In dit stadium zuigt hij het leven uit alles waar hij zijn lippen aan krijgt.
De zilvergrijze plastic zak onthult cadeautjes. Hij – gelover in sprookjes - behandelde me altijd al als een prinses. Een cd van Morphine en twee boeken: “City” van Baricco en Modiano’s “In het café van de verloren jeugd”. Hoe verloren híj is, kom ik wellicht nooit meer te weten, maar ergens was het rouwen al begonnen.
De figuranten rond ons wisselen in fast motion, terwijl buiten de sneeuw tijdloos ligt. Soms gaat de deur open om koude wind rond mijn benen te draperen en ik zie hoe hij huivert. We drinken thee maar raken vandaag niet opgewarmd.
Een man is binnengekomen en heeft zich enkele meters vóór mij gezet. Op zijn hoofd een twijfelgeval tussen muts en dreadlocks, maar dat staat zijn charisma niet in de weg. De blik die hij het cafémeisje geeft wil ik ook.
Het is achter de schouder van de schim aan mijn tafel dat het leven begint.

2011-12-19T11:31:00.001+01:00

In het soeprestaurant is Romy de enige klant. Ze eet haar broccolisoep met dik gesneden brood aan één van de lage witte houten tafeltjes, gezeten op een zwarte poefachtige stoel. Niet alleen het meubilair, de kinderspeelhoek en de jashaakjes aan de muur doen haar denken aan een kleuterklas, maar ook het schoolbord, met daarop als naar gewoonte de drie keuzes van de dag. Eén daarvan is een constante: de tomatensoep met balletjes. Voor mensen met kleutereetgewoontes. Die drinken gewoonlijk ook cola bij hun soep.
Op het venster hangt een oranje rechthoek met daarop in spiegelschrift ‘te huur’. De vrouw achter de soeppotten ziet eruit alsof ze zichzelf het liefst ook zou verhuren. Aan een andere job, een andere plaats, misschien wel een ander leven. Ze neemt een dikke zwarte stift en schrijft er iets mee op een blad papier, dat ze daarna ophangt tegen de muur achter zich. “Beste klant”, staat er, “vandaag sluiten wij uitzonderlijk om 14.30u. Dank voor uw begrip.”
De vrouw gaat verder aan het werk in de keuken en laat Romy alleen met de mededeling waar ze zich wat ongemakkelijk bij begint te voelen. Het is nu 12.15u, nog tijd genoeg dus om haar soep rustig op te lepelen, maar toch vindt Romy dat er iets onheilspellends uitgaat van het bericht. De “Beste klant” lijkt speciaal aan haar gericht te zijn. Er is ook verder niemand om het te lezen, en wie na 14.30u arriveert, zal gewoon voor een gesloten deur staan en heeft bijgevolg niets aan deze mededeling. De vrouw komt uit de keuken en gaat opnieuw aan het schrijven. Ze haalt het blad van de muur en vervangt het door een ander: “Beste klant, vandaag sluiten wij uitzonderlijk om 14.00u. Dank voor uw begrip.” leest Romy nu.
Het is alsof de tijd haar insluit, beetje bij beetje. Haar omsingelt. Wat zou er aan de hand zijn, vraagt ze zich af. Zou de vrouw ziek zijn? Ergens dringend naartoe willen? Of er gewoon genoeg van hebben? Romy maakt haar kom leeg, rekent af en gaat naar buiten. Ze geeft de vrouw alle vrijheid nog meer mededelingen te schrijven, ook al komt er wellicht niemand meer om ze te lezen.

2011-12-15T08:22:00.003+01:00

Voor Romy is het park binnen, en de rest buiten. Binnen is ze veilig. Vooral in de rozentuin, onder de zware zoete geur, komt ze tot rust.
Ze heeft afgesproken met Joen en zit zoals steeds op hem te wachten aan de houten picknicktafel die geklemd ligt in een hoek van beukenhagen. Joen leeft buiten de tijd, al jaren. Hij daagt op en verdwijnt en dat is het. Geeft zijn eigen invulling aan ‘ben er over half uurtje’.
Vlakbij hangt een oranje vuilnisbak waarop iemand een mannetje tekende met een reusachtige penis. Meer penis dan mannetje. Je kan je afval rechtstreeks van de tafel in de bak mikken. Voor de luieriken. In de tafel zijn namen en hartjes gekerfd, als om de vergankelijkheid van relaties te bezweren. Romy gaat met haar vingertop over de splinterige randen van een hart. De lucht gonst.
Ze stelt zich deze tuin, deze bank voor in een toekomst waarin Joen er niet meer zal zijn, en zij hier zal zitten zonder wachten.
Daar verschijnt een blond hoofd tussen groen, een lach van oor tot oor. Een zoen op haar wang. Hij zet zich op de bank tegenover haar, de tafel tussen hen in. Deze man is alleen vanbinnen gehavend. Hij lijkt een beetje op Kurt Cobain.
Net als Romy heeft hij een boek bij zich, maar gelezen zal er niet worden. Ze zitten daar maar, in hun fragiele huiden, bleke onderarmen op donker hout. Woorden hoeven niet meer, hij heeft haar alles al geschreven en schrijft nog bijna elke week. Zij leest hem een beetje blozend, niet wetend wat te antwoorden. Eigenlijk: stiekem genietend maar de mond gesnoerd. Verlamd. En wanneer ze elkaar dan zien, is ze uitgebloosd en vindt ze hem een beetje zielig. Ze wil hem laten voelen dat graag willen nooit genoeg kan zijn. (Alsof ze hem straft – ja, hij verdient het gestraft te worden voor zoveel tomeloze geestdrift.)
De uren bollen zijn rug. Het is dat verdriet dat hij maar niet van zich krijgt afgeschud. Ook de lucht krijgt het kwaad, pakt dreigend samen boven de rozen en perst de geur uit hun dikke, zware koppen. Romy legt een hand op haar boek, als om steun te zoeken bij één of andere bijbel, voelt zich bedwelmd. Het duurt niet lang vooraleer een luie druppel op haar hand neerploft. En één op haar boek. Haren. Arm. Midden in het uitgekerfde hart.
Het regent op de blonde haren van Joen. Zijn schouders worden donker en zijn ogen nat. Er ligt iets verlorens in zijn blik. Iets wat hij zelf niet begrijpt.
Het trommelt nu op hun schedels. Ze zitten in een loop die hen wel dagen hier zou kunnen houden, om de groene tuin geleid. Wie voor de lens loopt, zet het hele landschap in beweging.

2011-12-13T09:23:00.002+01:00

Het is eind maart, half zes ‘s ochtends. In een groot appartement ergens in het nog donkere Brussel zit Romy in bad met een koe. In water dat stilaan in melk verandert.
Haar vriend, toen nog mens, was haar de vorige avond aan het station komen ophalen, na uren oponthoud doordat iemand zich voor de trein had geworpen. De ontsporing was in de laatste, toch al traag rijdende wagons nauwelijks merkbaar geweest; alleen een rilling door de metalen ingewanden – als een zucht van vermoeidheid, en toen niets meer. De paniek sloop pas aarzelend binnen nadat tussen reizigers en hen opwachtenden het telefoonverkeer op gang kwam. Wat door het treinpersoneel angstvallig werd verzwegen, was in het nabijliggende station zonder terughoudendheid omgeroepen. Ook de lijkbleke conducteur die heen en weer liep door de wagons en zich door een kluwen van vragen heen worstelde, hield de lippen stijf op elkaar. Romy zat tussen een groep verstandelijk gehandicapte kinderen, wier vragen na een uur wachten in de stilstaande trein steeds dwingender werden, en die plots bijna allemaal moesten gaan plassen of begonnen rond te lopen. De late namiddagzon kleefde tegen de ramen en hoewel het nog maar lente was, werd het toch warm en vooral benauwd in de trein waarvan de deuren dicht bleven en de ramen slechts op een kier konden.
Romy probeerde zich af te sluiten voor de groeiende paniek rondom haar en begon te sms’en met Olivier, om hem op de hoogte te brengen van het oponthoud. Hij liet weten nog druk aan het experimenteren te zijn met geel gekleurde contactlenzen, en was zonet zijn uier gaan afhalen.
Uiteindelijk werden ze na twee uur bevrijd. Er waren een heleboel mannen in fluovestjes de spoorberm opgekropen, om de passagiers, die als een slang naar de enige open deur in de voorste scheefhangende wagon kronkelden, één na één naar buiten te helpen. Toen Romy eindelijk aan de beurt was, namen twee stevige kerels haar bij de ellebogen vast (ze rook daarbij een dranklucht) en lieten haar, weekendtas in de hand, als een Mary Poppins naar beneden zweven. Tussen de sporen waren enkele gestranden druk in de weer met een fototoestel, hoewel aan en rond het voertuig niet veel te zien was. De lange rij werd langs losliggende, klepperende betonnen platen aan de rand van de berm naar een geschikte plaats geleid om af te dalen naar de parallel lopende straat. Vanwaar de tocht te voet kon worden verdergezet naar het station.
Olivier had in een knippergevecht met zijn gele lenzen achter het stuur gezeten, maar hen toch veilig naar hem thuis gebracht. Daar was het verkleden en schminken al volop aan de gang en kon Romy beginnen met het uitsmeren van witte en zwarte crème op het lichaam van haar vriend. Toen ook de vampieren tot in hun oren wit waren en Romy zich in zwart kant had gehuld, doken ze met zijn vieren in de auto en vertrokken naar het bal.

Het badwater is koud geworden en de lucht ochtendgrijs. Romy en Olivier drogen zich af en verdwijnen onder het donsdeken in de slaapkamer wat verderop. Ze hoort hem weglopen in zijn slaap en blijft zelf zoals gewoonlijk wakker achter, hoe moe ze ook is.

2011-11-30T10:12:00.003+01:00

Elke dag sterven mensen en elke dag sterven mensen in auto-ongevallen, maar wanneer dat quasi onder mijn neus gebeurt, dan doet dat wat met mij. Dan word ik namelijk geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid. En die van mijn geliefden.
Bijna dagelijks steek ik met mijn fiets een racebaan over, niet zo ver van waar ik woon. Gisterochtend lag die baan er nog bij zoals altijd; 's middags werd mij de weg versperd door twee blauw-met-witte linten die strak tussen verkeersbordpalen waren gespannen, en bevonden zich tussen die linten: een politiecombi met bijhorende agenten, een beschadigde tractor met aanhangwagen, en de achterste helft van een personenwagen. Wat verderop stond langs de kant van de weg een donkerrode tent die weinig aan de verbeelding overliet.
Buurtbewoners stonden bleek achter de linten aan weerskanten van de straat; ik ben verder naar huis gefietst.
De rest van de dag bleef het voorval door mijn hoofd spoken. Via het internet kwam ik te weten dat het ging om een vrouw van 46 die een andere auto had willen inhalen maar de tractor die van de andere richting kwam niet had gezien, en daar frontaal was opgebotst. Een enorme klap, op slag dood. Waar was ik toen het gebeurde? Wat was ik aan het doen? Stel je voor dat ik iets eerder naar huis was gereden en het had zien gebeuren. Zo'n vrouw staat 's morgens zoals elke andere dag op, verlaat het huis zonder te weten dat ze nooit nog terugkeert. Het ogenblik dat je die tractor op je af ziet komen. Wat ging er door haar heen?
En de mensen die ze achterlaat, die een agent aan hun deur krijgen en weten dat er iets helemaal mis is. Die er wellicht moeite mee hebben het tot zich te laten doordringen. Die zich nu in een nachtmerrie bevinden die hen slechts met mondjesmaat overspoelt.

Vanochtend vond ik nog meer informatie. Die me de keel dichtkneep. Ze had zes kinderen, die al vaderloos waren. Gisteren was haar verjaardag. Haar buren meldden: 'Vanmorgen zagen we Sonja nog. Ze kreeg bloemen van haar vriend. Wellicht voor haar verjaardag. En even later is ze er niet meer. Het is gewoon niet te vatten.'

2011-11-22T17:02:00.002+01:00

Van de begraafplaats van Vladslo had ik twee eikels meegebracht, een groene en een bruine, en terwijl hij met de groene in zijn jaszak haastig de trap afdaalde, moest ik me inhouden om de bruine niet achter hem aan te gooien.
De grootste eikel: ook hem heb ik gekend.

2011-11-17T12:27:00.004+01:00

De perfecte gentleman: ik heb hem gekend. Hij liet zich Miles noemen en nodigde zijn blind dates uit in zijn huis in de duinen, voor een bord zelfgemaakte ravioli. De gelukkige ontving een oud zwart-wit filmpje (voor iedere date een ander), waarbij de tekst was vervangen door een Italiaanse mannenstem die jou uitnodigde op die dag, om dat uur. Zeg mij: welke vrouw kan aan zulke galante originaliteit weerstaan?
Ik geef toe dat ik er niet op had durven ingaan, als ik niet iemand had gekend die mij was voorgegaan en mij verzekerde dat de locatie top was, de ravioli onovertroffen, de wijn uitmuntend, en het gezelschap uiterst charmant.
Dat ik geen auto had, was volgens Miles geen enkel probleem. Het huis telde immers genoeg kamers en ik mocht er overnachten. De heenreis zou ik per trein afleggen, om de volgende dag met Miles met de auto terug naar Antwerpen te rijden.
Ik werd niet teleurgesteld. Een vriendelijke man wachtte me op aan het kuststationnetje en voerde me met zijn wagen over kronkelend asfalt naar het huis in de duinen. Daar werden wijn, glazen, olijven in ansjovis gewikkeld en twee klapstoelen verzameld en meegenomen op de zandberg achter het huis. Zinnen rolden weg en spoelden aan alsof we elkaar al een eeuwigheid kenden. Toen de zon onder was, ging Miles in zijn keuken aan de slag met het raviolideeg, een beetje nerveus omdat het niet helemaal ging zoals hij wou, maar ik kan jullie verzekeren dat ik nooit lekkerdere ravioli heb gegeten.

De volgende ochtend brachten we, alvorens naar Antwerpen te vertrekken, nog een bezoek aan het militaire kerkhof van Vladslo, waar op een kleine oppervlakte 25 000 Duitse soldaten begraven liggen. Regen druppelde moeizaam door het dikke bladerdak boven de grafstenen vol namen, en doordat zo-even de zon nog had geschenen, steeg nu damp op uit de grond. Miles en ik stonden stil te kijken naar dit griezelige tafereel. Aan de uiterste rand van de begraafplaats viel de regen gestaag en al jaren op de treurende hoofden van de stenen ouders van een gestorven soldaat.

2011-11-03T10:42:00.002+01:00

Darling L.,

Wij stellen teleur, ja. Niet alleen ik jou, maar ook jij mij en ik mezelf.
Je weet dat ik niet kan, maar als ik kon, ook niet zou willen.
Jij weet niet wat ernst met mij betekent. Op deze speelplaats klinkt geen gejuich.
Ik smeul, nochtans.
Ik: een lafaard in eigen vizier.

2011-11-02T13:52:00.003+01:00

Ik cirkel rond twee marmerwitte naakte vrouwen met onbewerkte nek in een net-niet-omhelzing, elkaar alleen aanrakend via het ruwe gedeelte dat hun buiken verbindt. Hun perfecte billen zijn voor altijd gevrijwaard van cellulitis en verslapping. Ook al missen zij armen, niemand haalt hen uit elkaar.
In de abdij sluipt de dood door de kille gangen over afgesleten vloeren, onder kromgetrokken plafonds en tussen kleurrijk glas-in-lood. Langs de ogen van eeuwenoude abten, vergeeld en gekrakeleerd in hun kaders. Groen gras en zon op de binnenplaats.
Een lijzige mannenstem duwt een eindeloos gedicht door het gangenvierkant, en wij kijken naar schriele wassen mannetjes met haren in de oren, benige handjes en dunne blauw dooraderde schedels. Foto's van mensen op de rand van het leven of reeds weggegleden, dieren van latex gevangen in een schemertoestand, een doodshoofd van fijne glaskorrels die suiker of sneeuw lijken te zijn, een babybadje uit hetzelfde materiaal met als stop waarmee het water (en dus het leven) kan vastgehouden worden een keramische genummerde penning die bij een crematie diende als identificatie. Lampjes gericht op oude wazige krantenfoto's van lijken, een 'loop' van in elkaar vervagende fotootjes op grafzerken: man wordt vrouw wordt oud wordt jong, grijs canvas dat pas na enkele seconden het lichaam erop prijsgeeft en hoe langer hoe meer in detail treedt.

Buiten bloedt de aarde. Ze knispert onder onze voeten. Het is warm voor de tijd van het jaar.

2011-10-19T13:55:00.003+02:00

Lieve J.,

Ik hoorde je stem voor het eerst toen je me opbelde terwijl ik in bed lag met een gekwetste rug na een val van de trap. Je klonk zoals je schreef: als de jongen Thijm die enkel leefde in verhalen. Je sleepte me mee in je prachtige zinnen: zo had ik je leren kennen.
Toen mijn rug hersteld was, wou je me zien. Ik was bang dat dat ons schrijven zou stoppen, maar gaf uiteindelijk toe.
Je had een afspraak geregeld op een brug in een Antwerps industriegebied. Omdat ik de weg niet kende, bracht mijn vriend Tom me er met de bus naartoe. Daar stond ik dan, voor een enorme openstaande brug die een schip moest doorlaten, in the middle of nowhere, met aan de overkant vermoedelijk jij. Toen de brug na een kwartier weer toegankelijk werd, zag ik al gauw een jongen van de andere kant aan komen wandelen. Ik vroeg me af of jij het was, kende enkel je leeftijd. Maar de jongen passeerde en zei: 'Hij staat aan de overkant te wachten'.
Je wou alles van me weten, zelfs het merk van de papieren zakdoekjes die ik uit mijn tas haalde. We wandelden richting centrum, een hele tocht, en onderweg bleef je maar vragen en naar me kijken. Daar werd ik verlegen bij. Ik besefte al gauw dat ik te stiekem voor je was.
Je leek me een zondagskind en pijnlijk zelfzeker. Maar ook lief en attent. Toen we drie kwartier later halt hielden voor een café, merkte ik kleine zweetdruppeltjes op op je voorhoofd. Zelfs die leken daar op hun plaats.
In het café werd je vriendelijk begroet door jan en alleman. Je was deftig gekleed, een beetje klassiek, zoals paste bij de rechtenstudent die je was. We aten toast met tonijn, wandelden verder, je vertelde over je studentenjob in een drukkerij.
Aan Het Steen waren fluo-oranje mannen in de weer met luidruchtige blazers die de herfstbladeren samendreven. Je gaf me een envelopje, met de opdracht dat pas te openen wanneer ik naar Antwerpen zou zijn verhuisd over enkele maanden.
In de foyer van de Bourlaschouwburg bleek je ook geen onbekende. Ook daar werkte je immers, als aanwijzer van zitjes. Ik dronk thee, jij een glas melk. Je hield niet op met vragen, kende me al bijna beter dan ik zelf.
's Avonds kwamen we terecht in een sober, nogal donker café op 'het Zuid', waar vooral oudere rockers zaten en jij heerlijk uit de toon viel in je debardeur. Het was nochtans een café dat je kende en waar je wel vaker kwam, zei je.
Plots moesten we ons haasten voor elk een laatste trein (jij woonde wel in Antwerpen, maar zou daar niet overnachten). Hollend over de donkere Leien in heraanleg, raakte mijn laars even vast tussen nog niet afgewerkte tramsporen, en gleed jij even later tijdens het liften van een bermpje. We waren wat giechelig van de wijn.
Twee sympathieke meisjes brachten ons met de auto naar het station. We haalden maar net onze treinen.

Toen ik aan het eind van dat jaar naar Antwerpen was verhuisd, was één van de eerste dingen die ik deed je envelop openmaken. Er zat een kaartje in met een adres, ik vermoedde het jouwe.
Op dat adres vond ik een gebouw met gelijkvloers een bloemenwinkel en daarboven appartementen. Jouw naam zag ik op geen enkele van de bellen.
Maanden later vroeg je me of ik de envelop had geopend. Je had voor mij, op vertoon van het kaartje, een boeket geregeld in de bloemenzaak van een kennis. Toen ik er de dag erna opnieuw langsging, zag ik enkel een lege ruimte achter het glas.

2011-10-07T07:20:00.002+02:00

Eén van mijn beste vrienden liet me onlangs weten 'het moeilijk te vinden met iemand een e-mailrelatie te hebben'. Omdat hij vindt dat we elkaar te weinig zien. Omdat dat meestal niet kan voor mij. Hij was nochtans altijd vol begrip voor mijn niet-kunnen. Hij voegde eraan toe dat hij maar met één andere vriendin zo'n e-mailrelatie heeft, 'maar die woont ver weg'. Dat zinnetje leek mij alles te zeggen. Alsof ver weg wonen wèl een geldig excuus is.

Het is een vluchtige, jachtige, onverschillige wereld waarin we leven. Zeker als je niet meer meekan.
Je ziet alles en iedereen aan je voorbij razen, en kan niet anders dan toekijken. Vanop een afstand die zo groot is dat je niet meer echt lijkt mee te tellen. Mensen hebben het te druk voor wie niet deelneemt. Te druk zelfs om zich af te vragen hoe het met je gaat.
Je kan daar begrip voor hebben, je weet immers dat je zelf zo bent in betere, drukkere tijden, dat de mens nu eenmaal een egoïstisch wezen is. Zelfs wanneer het moeilijker gaat. Ook dan is er nog altijd dat stemmetje: 'Kijk naar mij! Ik ben er ook nog! Ik tel ook nog mee!'. Je kan er dan voor kiezen om te gaan klagen, om met achs en wees de aandacht naar je toe te trekken. Maar je hebt je trots, en je wil ook wel flink zijn en voor ogen blijven houden dat het echt wel weer eens beter zal gaan.
En je weet dat er mensen zijn die om je geven, die je dat ook duidelijk zeggen zelfs. En je kan het hen niet kwalijk nemen dat ze niet helderziend zijn.
En uiteindelijk ben je iemand - dat moet je toegeven - die de gewoonte heeft het 'allemaal zelf wel op te lossen'. Want dat heb je zo geleerd van jongs af aan. Niemand kan je helpen, alleen jij zelf. En dat doe je niet eens zo slecht.

Enkele nachten geleden dacht ik dat ik doodging. Letterlijk. Dat mijn lichaam zou 'uitvallen'. Als een defect toestel dat er de brui aan geeft. Omdat het - dat lichaam - zò niet meer kon. Ik vroeg mijn lief, die zijn armen warm rond iets legde dat mij bijna niet meer leek toe te horen, of hij nog wist waar de instructies voor mijn einde liggen. Maakte de bedenking dat mijn dochter niet tijdens haar zeeklasweek zou mogen worden gestoord.
Gedurende die uren woonde ik ook ver weg van mij. Onbereikbaar haast.

2011-09-19T16:55:00.002+02:00

Sinds begin deze maand ga ik terug naar school om te tekenen, twee voormiddagen per week. Dat deed ik ook al van mijn vijftiende tot mijn achttiende. Toen er destijds moest worden beslist welke richting ik verder uit wou (schilderen, beeldhouwen, reclame-tekenen of binnenhuisarchitectuur), begon ik ook aan het hoger onderwijs en die twee vielen helaas niet te combineren.

In de tussenliggende jaren ben ik het tekenen wat vergeten, tot het zo'n jaar geleden opnieuw begon te kriebelen en ik wel woù tekenen, maar een soort van faalangst mijn bladen wit hield. Ik kocht kleurpotloden, papier, verf en penselen, aquarelkrijtjes, zelfs boetseerklei, maar alles stapelde zich gewoon op in de kast, recht evenredig met de frustratie.
Het werd zo erg, dat ik zelfs over dat tekenen begon te dromen 's nachts, en stilaan het gevoel kreeg dat die rem ook mijn schrijven blokkeerde. Want ook daar bleef het scherm griezelig wit.

Tot iemand me voorstelde om me weer in de tekenschool te laten inschrijven, zodat ik onder begeleiding zou kunnen uitzoeken op welke manier en met welk materiaal ik mijn creativiteit kwijt kan. Want waar ik vroeger drie jaar lang braaf heb getekend, zo gedetailleerd en waarheidsgetrouw mogelijk, wil ik nu graag de wilde kliederaar in mezelf vrijlaten. En wil ik niet meer bang zijn om mooi tekenpapier te verknoeien of een lijntje verkeerd te zetten. Dat meteen van bij de eerste les enkele weken geleden het gebruik van een gom werd verboden, was daarbij al een enorme hulp.
Toen zat ik netjes aan een schuine tafel het ene stilleven na het andere te kopiëren, nu sta ik voor een ezel met een potlood omgekeerd in mijn hand, zodat die hand zonder steun over het papier zweeft.
Terwijl ik had verwacht dat er terug zou zijn begonnen met het tekenen van kubussen en bollen, werden we meteen voor een stilleven van een zevental stuks geplaatst. En voor het eind van de maand staat mijn allereerste levend model al op de agenda. Fijn, die duik.

Vorige week ben ik, wat verderop in de gang, een kijkje gaan nemen in mijn klas van vroeger. Een geur van houtskool en dikke vellen papier. De tafels stonden er nog; de glazen kast met herfstbladeren, kastanjes, allerlei gedroogde exotische vruchten en de opgezette eend niet meer. Op de grond een stompje potlood.
Door de stilte heen hoorde ik het rumoer van toen weerklinken. Ik zag ze één na één voor me. De rebelse Eef, die nu zelf schilderlessen geeft. Agna, de flapuit die altijd ruzie had met de jongens. Christophe, een goedlachse grapjas die enkele jaren geleden onverwacht is overleden. Zijn vriend Nico. Griet die samen met haar grootmoeder Julia naar de lessen kwam. De stille en sullige Mario die altijd stiekem naar me zat te gluren. Drie al wat oudere kletstantes wier namen ik ben vergeten. Mijn maatje Margaretha die zich liever Greet liet noemen. Mijn moeder. En ongetwijfeld nog wat andere, minder opvallende figuren. Het was een gezellige boel.

Nu zitten we met drie in de klas en zijn we meestal heel geconcentreerd aan het tekenen. Drie vrouwen achter drie ezels. Het rustgevende gekras van potloodpunten over papier. Af en toe een lichte zucht of een 'wel fijn, hè, die stilte hier'.

Toen ik gisteren bij mijn ouders wat spullen ging ophalen die ik daar enkele jaren geleden op de zolder had gestockeerd, vond ik mijn tekeningen van destijds. De gehoorzame schaduwwerkjes, de voorzichtige lijnen. Glazen flessen, een pepermolen, een maïskolf, een dennenappel, al dat gedroogd fruit, een boek met daarop een blokfluit.
Mijn moeder schildert nog steeds aquarellen, mijn vader die ons voorging in de tekenschool kondigde aan opnieuw te zullen gaan schilderen op de door mij vrijgemaakte ruimte op zolder. Ezel en penselen stonden al klaar.

2011-09-13T17:42:00.003+02:00

"Ik ben de mega-agent", zegt de stoer uitziende kerel die op de info-avond van mijn dochters school een woordje uitleg komt geven over de gevaren van het internet.Wat die gevaren dan wel inhouden, komen we niet te weten. Dat er gevaren zijn, en we best een oogje in het zeil houden wanneer onze kroost achter de computer zit, is het belangrijkste! Mega Toby dankt ons voor onze aandacht en gaat er vandoor, wellicht wat parkeerbonnen uitschrijven in de onmiddellijke omgeving van de school.

Tweede punt op de agenda zijn de zeeklassen van begin oktober, waarvoor we een lijst krijgen van wat ons kind in zijn of haar koffer zou moeten meenemen. Met achter elk kledingstuk een vermelding van het aantal stuks. Twee paar sokken per dag vind ik trouwens een goed idee, zeker om niet te hoeven onderdoen voor al die binnensport-, buitensport- en huispantoffels, en, niet te vergeten: gemakkelijk (!) zittende stapschoenen (of dat voor binnen of buiten of eventueel het nachtleven is, staat er niet bij). En wil 'ondergoed (+ reserve) (+/-7)' zeggen dat die +/-7 T-shirts en +/-3 broeken en +/-3 pulls bedoeld zijn om over elkaar aan te trekken, aangezien daar géén sprake is van 'reserve'? Erg duidelijk wel dat er achter 'maandverband' tussen haakjes staat vermeld dat dat 'voor de meisjes' is. Ik zou niet graag de moeder van zo'n joch zijn dat per se een pakje verband in zijn valies wil 'omdat het op de lijst staat'.

Tot slot krijgen we nog wat uitleg van een vermoeid klinkende juf Marielle over de te behandelen leerstof van het huidige schooljaar, waarbij we met de ene na de andere taalfout om de oren worden geslaan, euh, geslagen. Vanaf nu weet ik dat ik mijn dochter maar beter kan geloven wanneer ze 'noemen' gebruikt waar het 'heten' moet zijn, en beweert 'dat op school te hebben geleerd'.

2011-08-29T15:17:00.003+02:00

Mijn dochter duwt de deur open en zegt: 'Het ruikt hier naar hond'. Waar het precies naar ruikt, is mij niet duidelijk, maar dat het om een onfrisse geur gaat, staat vast. We zijn net aangekomen in onze 'vakantievilla' - aangeduid met de naam 'exclusive' nog wel - in Sunparks, Kempense Meren, mij aangeraden door het mollige kapstertje dat onlangs haar kam ruw door mijn haren trok.
Daar zouden we, volgens haar, naartoe moeten omwille van de mooie natuur, de geweldige glijbaan-met-sterrenhemel, èn de nabijheid van het Zilvermeer, 'mochten we ons vervelen'. Dat laatste had een belletje bij me moeten laten rinkelen, ware het niet dat mijn hoofd al volledig in beslag werd genomen door de klodders smurrie die erop werden uitgesmeerd.

Een hondengeur dus, die me later inderdaad vanuit de zetelkussens tegemoet kwam, telkens ik me in die zetel bewoog. Maar dat was niets vergeleken met de mufheid die boven in de twee slaapkamers hing, vermoedelijk afkomstig van het vast tapijt (wat ik zo al vies vind). Ik zeg vermoedelijk, omdat ik dat niet bevestigd wou zien door er met mijn neus boven te gaan hangen.
Soms is een goede neus hebben geen zegen, en ben ik jaloers op mijn man die in zulke situaties beweert nergens last van te hebben. Hoewel ik hem er op dat moment dan weer van verdenk géén neus te hebben.

Voor de andere mankementen in onze Villa knijp ik - hier toch - maar een oogje dicht, ook al werd dat dààr wel voor ons gedaan door de uiterst zwakke lampjes her en der (op het raamloze toilet was nauwelijks verschil tussen licht aan en licht uit), die ongetwijfeld waren uitgekozen door de specialist ter zake, die zijn liefde voor Ongezellige Verlichting niet had kunnen intomen in de plaatsen waar het licht wèl als een bulldozer op ons afkwam. Zoals de woonkamer, waar - ik weet het: altijd moet ik dwarsliggen - voor mij dan weer wel zachte verlichting hoort.

Het zwembad heb ik uiteindelijk links laten liggen. Als ik de verhalen daarover van mijn reisgenoten hoorde, moest ik denken aan de 'Tussen hemel en hel' rubriek in Humo en meerbepaald aan de vraag: 'Wat is voor jou de hel?' Ik kan daarop nu antwoorden: 'Een zwembad waarin niet gezwommen kan worden door de drukte, met overal in het rond spetterende kinderen, onder een hemel van continu gegil'. Wat kan ik daar met mijn - ook al - gevoelige oren en contactlenzen anders gaan doen dan stilletjes in het water staan met dichtgeknepen ogen en handen over de oren? Ik weet het, ik ben een lastpak.

Toen ook nog eens bleek dat ik er mijn vertrouwde De Morgen moest missen en het moest stellen met Het Laatste Nieuws of konsoorten, en ik er op dinsdag geen Humo vond, voelde ik me al helemaal weg van de bewoonde wereld.
En ik durf het haast niet te zeggen, maar ook het eten was een afknapper. Uit eten gaan betekende kiezen tussen frieten, hamburger, pizza of in het beste geval verlepte broccoliroosjes, en in het plaatselijke winkeltje was het snoeprek drie keer zo lang als dat met groenten en fruit. Natuuryoghurt of magere producten: vergeet het. Donuts en chocoladebroodjes: à volonté. Een verblijf van vier dagen heeft me bijna twee kilo opgeleverd.

Hoe ik dan mijn dagen heb doorgebracht? Wandelend en lezend aan het meer. Terwijl dochter en man zich amuseerden in het 'zwem'bad. En 's avonds met ons drieën spelletjes Uno onder het gezellige keukenlicht.

2011-08-12T21:42:00.004+02:00

We waren een jaar of dertien en giechelden om zijn kleren, die er uitzagen alsof ze uit een modeblaadje kwamen en duidelijk een idee waren van zijn moeder. Hij heette K. en ik was voor het eerst verliefd. Toch als we de 'crushes' van de lagere schooltijd niet meerekenen, toen ik achtereenvolgens mijn ogen (samen met die van de helft van de meisjes van de klas) liet vallen op De Slimste (En Tevens Lelijkste) Jongen Van De Klas, Alex-met-de-sproeten (die alleen oog had voor mijn vriendin-met-de-blonde-pijpenkrullen), de Oudere Jongen van een paar klassen hoger, en de Rebel van de klas. Allemaal onbeantwoord, want ik was niet alleen een stiekeme verliefde, maar ook nog eens onzichtbaar. Geen populaire combinatie.
Ik was bij mijn weten nog maar door één jongen opgemerkt, maar het troetelnaampje dat hij voor me had uitgekozen en me af en toe vanaf de schoolbank achter me toefluisterde, namelijk 'Kleintje', maakte me niet echt warm. En ik was niet eens zo klein.
Maar K. was de eerste die mijn verliefdheid beantwoordde. Dat deed hij door naar me te kijken. Een heel schooljaar heeft hij naar me gekeken, en ik naar hem. Geen woord hebben we met elkaar gewisseld. Het enige dat ik van hem te weten kwam, was dat hij tegen een klasgenote had gezegd dat ik zijn lief was. Hetgeen mij natuurlijk dolgelukkig maakte, mijn status als 'lief in theorie'.
Om deze mooie herinnering niet te verknoeien, sla ik zijn hand op de knie van mijn beste vriendin die een schoolbank met hem deelde aan het einde van dat schooljaar maar even over, en na dat jaar scheidden zowel onze klassen als wegen.

Epiloog: We zijn achttien, hebben onze schoolreis naar Italië achter de rug, en bevinden ons op een dia-avond over die reis met aansluitend een feestje. Aan het eind van de avond vatten The Scorpions hun 'Still loving you' aan en staat K. plots voor me en vraagt me (met zijn stem!) ten dans. Zo met onze monden naast de ander zijn oor zetten we ons zwijgen van jaren voort, en aan het eind van het lied zie ik over zijn schouder mijn vriendin op haar horloge tikken.
Terwijl zij en ik het donkere schoolpad aflopen en wat wijngiechelig de nacht in klateren, hoor ik zachte voetstappen schuin achter me, maar de afstand tussen ons is nooit kleiner geworden.

2011-08-09T10:57:00.002+02:00

Dag S.,

We hebben ons verwaarloosd, nu we elkaar niet meer nodig hebben.
Onlangs had ik het met W. over de veiligheid van slapen, en hoe ik vaak wakker lig in mijn grote slaapkamer als was het een jungle waarin ik elke minuut op mijn hoede moet zijn. Dat restant oervrouw in mij dat zich gereed houdt om te vechten of te vluchten.
Ik moest daarbij aan jou denken. Aan de twee afzonderlijke nachten waarin je over me waakte.
De eerste nacht bracht je door op een schapenvel in mijn woonkamer, en je had het koud. Hoeveel dekens ik je ook bracht.
Boven ons af en toe het kraken van het plafond, waarover de man liep die me honing, thee, spruiten en hele ananassen in de handen stopte. En me anonieme kaarten stuurde vanop zijn reizen, in lastig te ontcijferen Engels.
De andere keer was in het appartement van je vrienden die op reis waren. Toen sliep je in een zetel, alweer in de woonkamer, terwijl ik wakker lag in hun bed, waarop ze elkaars troetelnaampjes hadden gekleefd. Daar zo onder dat 'beertje' en 'molleke' te moeten liggen, porde venijnig in mijn eenzaamheid. Want mijn ouders, man en lief waren er allemaal vandoor. En jij, mijn trouwe vriend, was niet genoeg.
Het sneeuwde, weet ik nog. Jij en ik liepen die dagen met houten benen over de ijzige straten van Antwerpen, elkaar af en toe vastklampend opdat we niet zouden vallen. Iets wat trouwens onze hele relatie typeerde.
We waren op zoek naar een huis, een thuis, warmte. Om de beurt droegen we elkaar.

2011-08-08T14:25:00.003+02:00

Ik kijk graag naar het Britse "Masterchef" op tv. Deze kookwedstrijd heeft voor mij alle nodige ingrediënten: goed gemaakt, flitsende montage, een flinke portie drama (de voortdurend moordende tijdsdruk; een ingezakte soufflé met daarboven een rood aangelopen gezicht, net niet in tranen; de opdracht een gerecht te moeten maken waarvan men nog nooit heeft gehoord).
Ronduit zalig zijn de juryleden Gregg Wallace en John Torode, die bijna zo goed op elkaar inspelen als Statler en Waldorf, en de kandidaten tijdens het rondrennen in de keuken graag jennen met vragen als 'Waarom doe je mee aan deze wedstrijd?', wat dan steevast uitspraken oplevert als 'deelnemen aan Masterchef is mijn allergrootste droom en 'I'd be devastated if I didn't win'.' De verslagenheid is dan ook groot wanneer ze afvallen.
Maar het aantrekkelijkst aan dit programma, is de passie van de kandidaten. Oké, ik zal het maar toegeven: wanneer er wordt ingezoomd op zo'n van geluk overlopend gezicht van een winnaar, zit ik daar zelf ook met een brede glimlach en krop in de keel voor het scherm. Omdat ik passie zoiets moois vind. En toch wel een beetje jaloers ben op mensen met één of andere passie. Ik wacht nog steeds op de mijne ...

2011-07-18T16:27:00.004+02:00

Ik zwijg en vlucht graag. Hou ervan onbereikbaar te zijn. Op een onverwachte namiddag een cinemazaal induiken, zonder dat iemand dat weet. Of gewoon thuis met de gsm uit. Een heel weekend als dat moet. Ik hou zo al niet van gsm's of telefoneren, wil het gezicht zien waartegen ik praat. Àls ik al wil praten, dus.
Ik hou van ademen en het gevoel dat onbeperkt te kunnen. Geen muffe kamers, zalen, treinwagons voor mij. Slapen met het raam open.
Ik vind het fijn me te kunnen bewegen. Bevind me graag in grote ruimtes, op uitgestrekte stranden. Schud - zo goed als dat kan - beperkende handen en woorden van me af.
Soms, als het lichaam een gevangenis wordt en er niet kan worden gezwegen, gevlucht, geademd of bewogen, dan koop ik de cipier om.

2011-07-15T16:02:00.004+02:00

Op de vooravond van haar puberteit ga ik met mijn dochter op klerenjacht. Een puberteit die zich vooral aankondigt in de pashokjes van kledingwinkels. Waar het vorig jaar nog de rozige en mooi uitwaaierende jurkjes waren die haar aandacht trokken, haalt ze nu vastberaden 'stoere' t-shirts en strakke wel èrg mini-jeansrokjes uit de rekken.
Wanneer ze zich in zo'n minigeval heeft gewurmd en het gordijn opentrekt, zie ik onmiddellijk de verheugde blik en een beetje angstige 'ze zal dit toch wel goed vinden?!' in haar ogen. Maar ze weet blijkbaar wèl dat het 'fatsoenlijk' moet blijven, want ze draait zich om, plooit zich dubbel met het hoofd richting vloer en vraagt: 'Zie je mijn onderbroek?'. Ik onderdruk een lachje en stel haar gerust dat er niets te zien valt.
Maar wat ik zie wanneer ze weer rechtop staat en ik het geheel vanuit de verte inspecteer, staat me minder aan. Het is duidelijk dat de rok te klein is, en dan bedoel ik niet zozeer te kort, maar vooral: te smal. Hij is weliswaar gemaakt van stretchstof, maar als die haar zo al magere lijfje toch nog boven de rand laat uitpuilen, wijst dat - hoe teleurstellend misschien ook - toch op een onverbiddelijke te kleine maat. Ze lijkt er - laat ons eerlijk zijn - plomp in. Ook al beweert zij met haar meest ernstige gezicht 'dat de rok haar perfect past'. Maar nee, het kan ècht niet. Volgens mij dan.
Ik ga op zoek naar een grotere maat, maar al gauw blijkt dat die dan weer te groot is. Zij vindt natuurlijk van niet, maar met je onderarmen tegen je zij gedrukt rondlopen om die lap stof toch maar rond je billen te kunnen houden, lijkt mij ook geen pretje.
Na heel wat heen en weer lopen tussen de kinderafdeling en die voor de volwassenen, en het passen van tal van kledingstukken ('te klein', 'te groot', 'te kort', 'te breed', 'te oranje': 'mama, hierin ben ik net een wortel!'), zijn we naar huis gekeerd met een nogal jonge meisjesachtig frivool ding dat haar toch nog even uit de puberteit houdt.
O ja, we zijn ook nog even langs de schoenenafdeling gepasseerd, waar ze me op een nonchalant toontje zei: 'hakjes mag ik nog niet dragen, zeker?'.

2011-07-07T15:15:00.007+02:00

Ik heb de Hopla-wereld verlaten. Jarenlang wou ik er wonen, in dat kleurrijke snoepjeslandschap met gras groener dan groen, onder een haast pijnlijk blauwe lucht. Waar alles duidelijk en controleerbaar is, en iedereen iedereens vriend.
Plots was het me te veel. Het onvermoeibare rondspringen van Hopla en zijn vriendjes, hun griezelige schaduwtjes, een Onki waar nooit slijk op hangt ...
Wie weet stinkt Hopla wel uit zijn bek. Dat tonen de plaatjes natuurlijk niet.

2011-07-06T14:45:00.002+02:00

Het is Isa die me weer deze blog in duwt. Zonder het te weten. Toevallig na exact een jaar.
Door het herontdekken van hààr blog - één van de weinige waarvoor ik het nodige leesgeduld kan opbrengen. Omdat ze goed schrijft. En raakt.

Ik leerde Isa kennen in 2005, als één van de huisdeelmeisjes. 'k Zie haar nog aan komen fietsen op de Dageraadplaats, gehaast want een beetje te laat, een lachend gezicht, ingekaderd door donkere krullen. Machteld, een geheel in het cliché passende vlotte Hollandse meid, en ik hadden met haar afgesproken om te zien of zij en wij het 'leuk' zouden vinden ons Jugendstilhuis te delen met Isa.
Ze was al meteen overweldigend, met binnenin een zalige dosis kwetsbaarheid. Ik moest erop letten me niet aan haar te verbranden.

Ik deelde met haar de bovenste verdieping. We troffen elkaar vaak in de gang tussen onze kamers, één en al hout onder het licht van een grote koepel. Haar kamer was op een beetje een eigenzinnige manier ingericht, met een uitbundig klerenrek er middenin. We hadden fijne gesprekken daar. Ze voelde een beetje aan als de zus die ik nooit heb gehad.
Isa hield van traag koken. Ze kleefde etiketten met haar naam op haar potten. Maakte 's ochtends misosoep voor me en nam me mee naar haar aikidolessen.
Op snikhete nachten vond ik haar soms in de woonkamer met alle ramen open. In een lang, wit slaapkleed.

Na enkele maanden aanvaardde ze een job in het buitenland. Ik maakte foto's van haar voor de sollicitatie. Die heb ik nog steeds op mijn computer. Ze kijkt wat onzeker maar verwachtingsvol in de lens. Heeft zich een beetje te fel geschminkt en draagt haar mooiste rok en blouse.

Na haar vertrek was het huis niet meer hetzelfde.

2010-07-06T14:59:00.001+02:00

Dag H., eens een broer,

Weet je nog, in Etten-Leur, het volgepakte zaaltje waar voor ons, laatkomers, nog een klein plaatsje over was op de vloer bij de deur in de tocht? En de vrouw die mijn moeder speelde en met tranen in de ogen zei dat ze mij zo mooi vond? En de oude bekende die ik daar zag, zwart maar stralend over de rest? (Ik herkende hem aan zijn vrouw, want zo schitterend had ik hem nog nooit gezien.) Ik ging naar hem toe en hij kende mijn gezicht, niet mijn naam. Hij was onmiddellijk warm, ik hoorde hem denken: “engel ...”. (Zoals hij me een jaar ervoor had genoemd en een jaar erna zou noemen, zijn hand op mijn bovenarm in de grote, grote tuin vol zon.)
Hij is dood, al bijna een jaar. (Ja, ik schrik zelf ook van deze zin. Nog steeds.)
Hij wou namelijk niet meer, want hij was dom geweest. Of te onaangepast. Of wie zal het zeggen.
Ik heb hem niet meer gezien, na die tuin. Waar hij me aan mijn voeten de lucht in trok en me leerde mijn handen te kruisen op mijn borst. (Ik weet nog altijd niet waarom.)
Waar hij me zei dat ik altijd bij hem terecht zou kunnen, ook al was hij daar niet. Dat ik hem maar hoefde te roepen. Bij ons afscheid, één van die avonden, heeft hij me minutenlang omhelsd. En toen waren ze weg, hij en zijn vrouw.
Sindsdien is hij nergens meer.

2009-09-09T17:40:00.000+02:00

Het is op weg naar beneden, het diepe dal in, bungelend in een oranje zitje dat traag langs een lange kabel voortglijdt, dat ik besef hoe de stilte me inpakt en dat dàt de enige plek is die ik kan bedenken waar iedereen me met rust laat. Me wel met rust moèt laten.
Er is enkel af en toe het gesjirp van de kabel boven mijn hoofd. Rondom mij: groen en bergen, zon en een lichte bries. Ik neem me voor op zoek te gaan naar een soortgelijke plek in mezelf. (Waar ik ook de berg mag worden: stevig, diep in de grond verankerd, onverstoorbaar.)
Hoe komt het dat de natuur altijd mooi is, nooit belachelijk op foto staat, en nooit ‘dit of dat kan beter’ gedachten over zich heen krijgt? Zelfs dor, verwelkt, afstervend wordt aanvaard.
En zie mij dan, met al mijn goede en slechte kanten, verkeerde gezichtsuitdrukkingen, ongehoorzaam haar en ik-poseer-niet geposeerde houding. Zelfs mijn anders zo mooie knieën slagen erin zich van hun lelijkste kant te tonen.
In een park, waar een vijver vol grote rode vissen overloopt in het dal, werpt een tenor zijn stem tussen de bergen. Wij luisteren stil, slikken iets weg. De stem echoot, zwelt aan en verdwijnt, verplaatst zich op de wind. (Die man stort zich daar uit, laat zich zo mooi achter, weet hoe te betekenen.)

2009-07-30T09:52:00.001+02:00

In een warme auto, met mijn ogen verborgen achter donkere glazen, zag ik mezelf – in een niet zo onwaarschijnlijke toekomst – in mijn eentje aan het houten tafeltje in de rozentuin zitten. Vóór mij de lege plek waar hij had moeten zitten, witte armen op het donkere hout, onder al dat verdriet dat hij nooit kreeg afgeschud. De rozen zouden nog steeds hun zware zoete geur verspreiden, maar verder zou er alleen maar stilte zijn. En een zon, ergens ver weg achter bomen, want onze huiden zijn zo fragiel.
Kon het maar altijd dit middaguur blijven. En niemand keek zijn zonnebril voorbij.
In een andere tuin op dezelfde dag staan huisjes met kierende deuren. Gebroken glas en roze schedels, een vloerloos huis op een eikentop geplant! In een koude kamer draait klei ons voor de ogen (in een loop die ons wel dagen hier zou kunnen houden, om de groene tuin geleid).
Boven draag ik een zwarte sluier, D. houdt mij vast boven mijn val. (Wie voor het oog loopt, zet het hele landschap in beweging.)
Ik ben uit mijn stramme ledematen gekropen, hielp de kleine jongen bij het gevangen houden van zijn wesp in een glas. (Hij verbaasde zich over hun ontsnappingsdrang, over het vinden van kleine gaatjes – ik vroeg hem: wat zou jíj dan doen?) Af en toe blies hij wat van zijn adem in het glas, als wou hij tonen: zo’n beul ben ik nu ook weer niet.

2009-03-10T14:37:00.003+01:00

Je tot binnen 20 min bleef zonder vervolg. (Ik ben daar weggelopen.)
En nu, nu niemand van je houdt en ik niet van mij, wil ik je niet meer openen. (Alleen zo blijf je zacht op me wachten - want ik zie je alleen wachtend graag, ongebroken.)
'k Draag je alle dagen in en uit, onthoud je mijn boze woorden, de scherpe taal.
Maar huìlen doe ik hier, in dit overal tussen. Op dit onvoldoende om op te staan.

2009-01-12T11:36:00.002+01:00

Ik ben (ga) weg van jou. (Je krast mij en die lieve slapende E. houdt de wacht - wacht op iets om te baren.)
Verdrink niet in deze zinnen, mijn lief: ze lopen - ongecontroleerd - uit mij (ik kan ze niet hoùden).
Zou je willen grijpen tussen mijn letters, haak me aan de muur! Steel. Zalf. Verpletter.
Je hebt het nog gezegd. Wij klinken oker.

2008-12-23T15:50:00.002+01:00

Ik ben onuitgesproken. In halfslaap maak ik mensen wakker, raak ik wachtenden aan. Jij draait je om in dat hoofd, vraagt me: kus!
Dus leg ik me daar waar jij kan kijken. (En je ziet me al zoveel. Zo leeg.)
Slaat met angst in het gezicht, ik had je nóg. Het late verpulveren van mijn - ik kruip hier al zo làng. Bang!
Ik scheur je af, naast de lijn. Overdaad schuift aan. Grijpt naar polsen, maakt macht. (Nog nooit zo lang gewacht en dat hoofd blijft maar snikken.)
Jij o jij o jij en ook een beetje zij.

2008-12-21T13:34:00.002+01:00

Ik had nooit eerder een E. Er was een L. die de hele namiddag rummikub met me speelde in haar verafgelegen houten koude huis, voor me kookte tussen kaarsen, me schreef over mijn naakte knieën (opgetrokken voor de storm). Ze wou me beschermen, gevangen nemen.
Boze man kwam langs (rubberen laarzen bij de deur), zei geen woord. Er was een kind of twee drie, en er was vuur.
Man kwam mij bevrijden. Halen - mijn voeten waren oud. Ze had een veilig bed voor me, zei ze. Ik won geen enkele ronde.

2008-12-19T13:13:00.002+01:00

De avond liep op me over, L., en ik was op mijn zachtst. Ik paste niet, hing te laag onder het plafond en al die lucht, lucht, lucht op de paren schouders gerangschikt in rijen. Ik rook hoofdhuid en moest denken aan D., ergens weggestopt in de buurt van een vaal geel betegeld station. (Hij slaapt rechtopstaand in de kromming van mijn schedel - te weinig plaats, te lang vermist.)
Wat doe je met versleten geliefden als je niet kan weggooien? Verlaat je gewoon de zaal?
Ik vraag je, omdat jij nieuw bent: bemin mij. Trek mij aan (als een gewaad). Zet je voet op mijn hart - gauw - en maak het dood nu het nog kan.

2008-10-07T16:15:00.002+02:00

L.,

Het doet me iets slapeloos te mogen rondlopen en lezen, ook al gebeurt dat volgens jou te elders.
Je trekt aan het touw in mijn hoofd, wakkert me aan op oneven dagen. (En nóg raak ik de tel kwijt.) - Hoe komt het dat jouw strelen zo hapert? Wat precies sla je aan me over?
Ik kauw op de woorden, kruimel in bed, hou voorzichtig een laken tussen ons in.

2008-08-06T17:08:00.002+02:00

Lieve A.,

Hoewel ik er zonet haast van overliep, ben ik nu vergeten wat ik je allemaal wilde zeggen, behalve dit:

Het is niet erg dat wij zo zijn!

2008-08-01T13:26:00.002+02:00

S.,

Ik voel me rusteloos, enigszins dik, en mijn vingertoppen bloeden.
Van het potlood dat de laatste dagen te vaak in en uit mijn handen is gegaan, het droge trommelen op toetsen ook.
Ik probeerde te tekenen, zoals de twee kleine kleurvogels die ik ooit in het midden van een blad plaatste, maar kwam niet verder dan de stuntelige omtrekken van mijn droom. (Daaraan is te zien hoe mijn elleboog over het tafelblad hapert en het grijze vastkleeft in mijn hoofd. Als klei.)
Rond mij opengeslagen boeken, tekenpapier in al zijn ruwheid, bladwijzers her en der (zelfs tussen mijn gedachten).
Ik vloei uit hier, verlies mijn afgedragen vorm. (Ben de cocon beu!)
(Nog even en ik verdwaal tussen mijn haakjes.)

2008-07-14T00:40:00.002+02:00

Wel, F., de nachtmerrie waarover ik met je giechel door de telefoon, ze houdt me wel degelijk wakker en dun. Ik besef dat ik bij jou iemand anders ben, iemand zonder verhaal (zouden we dan werkelijk àlle zorgen begraven hebben, toen in die tuin?).
Daarom bel ik je niet, want er is nooit iets aan de hand. Ik woon niet meer in je berenkamer, en alles wat ook maar kon vallen, ligt al lang op de grond.
Ik heb de ochtend ingeluid met kleine stem, een warme borst tegen mijn rug en de belofte dat alles goedkomt. Maar dat was het al, toch?

2008-06-18T00:06:00.003+02:00

Een erg magere vrouw, vlasblonde haren, stapt de wachtkamer binnen en vraagt naar hulp bij haar echtscheiding, met mij als toeschouwer. Ze spreekt alsof ze een koffie bestelt. Ze is mooi.
Een man zit naast me op de eerste rij, mijn tenen liggen nat in het gras. Hij heeft het over muiterij en ik moet lachen. Gefluister achter ons, wij luisteren.
Een grijze vrouw probeert haar onwillige rug van zich af te schudden op de trap. Ze loopt hem af en op, haalt beneden een tekst voor me over iets kwetsbaars. Ik lees hem voor, daarboven.
Een kind glijdt uit over regen en gilt: mijn arm is gebroken!! (En: ik wil naar mijn papa!) Het bloed kleeft aan lichaams binnenkant.
Een man, ook mager en blond, smeekt: zie mij graag. Ken mij! Je doet me zo tekort. Hij beschuldigt me ervan doodleuk te leven. (Eén van deze dagen zal zijn bed hem uitwerpen.)
Iemand zegt: ik zou dat nooit hebben gedaan. Dan legt hij een vinger op mijn arm om te voelen of ik pijn heb van zijn woorden.

2008-06-07T00:12:00.002+02:00

Ik ging pas naar het adres op het papiertje toen ik er een jaar woonde en niet meer opschrok van het jodinnetje dat me vanuit een donkere portiek dingen toefluisterde wanneer ik er voorbij wandelde. Het bleek een verlaten bloemenwinkel te zijn met nog slechts witte letters op vieze ruiten. Voor mijn boeket kwam ik te laat - zo'n zes maanden.
Ik ben er nooit thuis geweest, was bang voor het gestommel boven mijn hoofd van de man die steeds op reis ging en me dan vreemde kaarten stuurde met donkerblauwe zeeën en kriebelig halfengels op de achterkant. Als ik ging klagen over de geluiden, zoog hij me zijn kamers in en vulde mijn handen met theebuiltjes, een pot honing, snoepjes en een ananas. (Want wie zou dat opeten als hij op reis was?) Dan zette hij zich op de bank in de verder lege woonkamer, om me met een klopje op de plaats naast hem naar zich toe te lokken. Ik balanceerde op zijn gastvrijheid en bleef daar staan in het midden van het vertrek. In zijn slaapkamer wou hij me de afwezigheid van geluid tonen, het ronde matje naast het bed, de pantoffels instapklaar.

2008-06-04T00:49:00.002+02:00

Het is me gelukt. De tekening. En ik hoefde er niet eens tevreden over te zijn. Voor hààr was ze goed, perfect zelfs. Ze vroeg me het blad tussen ons in op de grond te leggen en uitleg te geven bij de vijf spiralen in verschillende kleuren (rood, oranje, blauw, groen, geel - in die volgorde).
Mij viel op hoe ik de bovenkant van het blad leeg had gelaten. Alsof ik het ergens halverwege had opgegeven (of mijn luiheid tot zijn maximum gedreven). (Zij noemde de witte ruimte 'een belofte'.)
Ik werd ongemakkelijk van het ogen sluiten en zinnetjes herhalen, k. Wou mezelf uitlachen, met de wijsvinger tegen het voorhoofd tikken.
Geen rode schoenen deze keer, maar donkerblauwe, een beetje stoffig. Zet je beide voeten op de grond, beval ze me.
De gang was stil vandaag. In de kamer staat een bed, en ik vraag me af of daar ooit iemand op gaat liggen. Of ze ooit iemand vloert, tot tranen knijpt.

Slo Fuzz

2008-05-09T00:19:00.001+02:00

S., ik moet het nog even hebben over die zaterdagavond in de wagon waarin je me veilig had achtergelaten. Hoe het donkere van buiten zich door de open raampjes vermengde met het slome wielengeratel, de lamp boven mijn hoofd stuk zoals ik het graag heb.
Je groet de bedelaar die tussen de witte mensen is gaan zitten, en laat je aanspreken door de gek in het eethuis waar we onze sapjes drinken. (Hij zegt slechts goedenavond en dat maakt hem verdacht.)
Ik heb me verkleed als een contrast vandaag en hield mijn knieën bloot. (Jij weet toch niet hoe je hand daar op te leggen. En ook: daarvoor is het te laat.)
Heb je pijn? Breng je me naar huis?

2008-04-01T19:34:00.000+02:00

Soms – altijd bij nacht – verandert mijn huis in het hunne van vroeger. Dan komen de zachte geluiden van anderen die zich naar hun bed begeven mijn kamer binnen, ook al ligt mijn oor diep in het dons begraven. Ik wil niet liggen luisteren naar andere levens. (Hij zei in het witte licht van zijn achtergrond: je moet aan mij denken, daar word je vrolijk van. Ik antwoordde dat ik dan niet zou kunnen slapen van het lachen.) Ik zou mijn ogen moeten openhouden ‘s nachts, dan zou ik zien dat de onderbroken wolken verdwenen zijn, het blauwe kussen dat zij tussen zijn bebloede hoofd en de straat wou schuiven, het grijze linoleum waarop donkere gedachten aan elkaar werden gepuzzeld.
Op weg naar één of andere verre kamer is het altijd de broer die huilt en vervolgens zijn woede uit je lijf schopt. Hij zal slapen met de ogen op het stopcontact gericht, want daar schijnt troost over de dingen die maar niet willen verdwijnen. We worden muurgroot in dat huis, we barsten uit onze leventjes.
Allemaal bleven we wakker voor jaren. We droegen onze helm in bed en zochten naar de wolken.

2008-03-18T19:31:00.001+01:00

Er kwam gisteravond in de trein naast mij een plaats vrij waar jij had moeten opstappen, S. Dan had je naast me nog wat kunnen zitten natrillen van de ijskoude man die je onder tafel blies. Me met die roepstem van je vragen hoe het gesteld is met mijn gezondheid en liefdesleven. (En ik zou, zoals steeds, ‘goed’ hebben gefluisterd.)
Nu kreeg ik gezelschap van een man die een beetje stonk. Naar uit werken gaan, had ik de indruk. Naar het opvolgen van bevelen en machtsspelletjes met collega’s. Hij stelde géén afluistervragen aan zijn reisgezel die tegenover hem had plaatsgenomen en er uitzag als een schooljongen. (Die jongen sprak over op café gaan tot vier uur ’s nachts, er niet weg geraken omdat hij er steeds andere bekenden tegenkwam, en ik vroeg me af wie met hèm zou willen praten. Of er achter dat fletse uiterlijk ook een boeiend iemand kon schuilen.)
Ook bij het traplopen in ons tussenstation zag ik je niet. Ik moest het stellen met de kauwgom kauwende lezer van dikke boeken en het meisje met het vluchtende haar.
Zij vragen mij nooit wat - zich hoogstens iets af.

2008-03-12T14:37:00.000+01:00

Is de stad om acht uur ’s ochtends een plaats voor kleine kinderen die tien meter achter hun moeder aansjokken met een melkfles in de ene en een pakje wafels in de andere hand, langs een met auto’s volgepropte vierbaansweg? Is het een plaats voor de bedelaar die je ’s avonds op weg naar het station gehaast van je afschudt, zijn beteuterde “Vous ne voulez pas m’aider?” nog in de lucht? (Maar zijn ogen zullen je begeleiden tot aan het perron.)
Ik ben dan, zo onder de witte paraplu die de donkere lucht ver boven mij houdt, niet van hier. (En het meisje aan de kant van de weg dat me boos naroept omdat ik daar ben, wordt genegeerd.)
Het is pas in mijn bed, dat ik om me heen begin te slaan. Het deugddoende kletsen in gezichten. Het uitspuwen van de resten van de dag.

2008-03-06T11:36:00.000+01:00

Toen mijn dochter gisteren de vinnen van haar dolfijnzeepje afbrak en het daarna verdronk in het zeepbakje, wist ik wel zeker: ze lijkt niet op mij.
Ik was een behoedzaam kind. Bang om te beschadigen. Om te gebruiken zelfs. Ik kreeg de wereld te leen, maar wou dat hij van mij was. (En toen werden de nachten korter en korter en op een dag raakten ze op.)
Het was op steunzooltjes dat ik me door mijn jeugd bewoog. Met maandelijkse bezoeken aan de dokter die me op een spiegel zette en naging hoe de aarde mij zag en voelde. Hoe verpletterend mijn aanwezigheid was. (Nochtans: de anderen liepen zo door me heen.)
Elke keer werd ik weer wat hoger de hemel in gewrongen, en daarvoor mocht ik een kwartier lang ballerina zijn. Met het gips nog tussen mijn tenen danste ik weer het leven in. Mijn moeder, die er haar tijd voor had mogen nemen, wist niet hoe dat moest, en stuurde me met natte voeten naar school.

2008-02-26T10:13:00.001+01:00

Ik leerde je kennen in bioscoopzalen, T. En tijdens de etentjes die je speciaal voor mij organiseerde in je kleine appartement, hoog boven de stad, met de uit het raam slaande rode gordijnen op zomeravonden. Er kwam altijd wel iets met kaas op mijn bord, en je maakte desserts die zo zoet waren dat ik meer dan eens de helft aan jou moest geven. Ook buitenshuis ging het er vaak decadent aan toe. De grote stukken chocoladegebak met slagroom en kersenvulling die we aten bij Popoff, met daarbij een kom warme chocolademelk. En dan snoepte je na dit alles nog het schoteltje met kandijstukjes leeg. Of de bergen roomijs die we wegwerkten in het geboortehuis van Antoon Van Dyck, waar de in het suikerspinroze geklede mollige meisjes zich behendig tussen de tafels wurmden om de bestellingen op te nemen.
Enkele dagen geleden vierden we, samen met nog wat andere vrienden, je verjaardag op restaurant. Nu je de veertig bent gepasseerd, een vaste job hebt gevonden en bij je vriendin bent ingetrokken, lijk je tot rust te zijn gekomen. Geen achternazitten meer van de caissières in de Fnac, geen gevaarlijke speurtochten meer naar op mysterieuze wijze verdwenen Russische meisjes, geen gedoe meer met aan drugs verslaafde stalksters.
Ik zal onze etentjes missen, je monologen over auteurs en muzikanten, het manoeuvreren met mijn stoel op je bobbelige tapijt, het uitzicht over de stad. Mijn dagen zijn lang niet meer zo zoet.

2008-02-20T19:05:00.001+01:00

De meisjes met grijsbruine muts die ik vanochtend zag in stations en op treinen, waren niet mooi, S. (Maar misschien reist ze enkel huiswaarts.) We zullen haar eens samen achtervolgen op een onwennige lenteavond, goed?

Bij het wachten op de trein van 7.33u met vijf minuten vertraging, streelde Luka Bloom mij met Rescue Mission, en ik zag de perfectie ervan in. Het zijn deze ochtenden die mij zo licht de dag in dragen. In tegenstelling tot de keren dat ik tegen gezette mannenborsten aanbots in mijn loop naar het juiste perron. Ik hou er niet van als men de vaart uit mijn leven haalt. (Ik ben zo al traag genoeg.)
Soms wil ik het liefst van al de eerstvolgende trein in de andere richting nemen, en onderweg Luka uithoren over Jaqueline die naar Pablo is gegaan. Plaatsen zijn pas spannend wanneer je er niet hoeft te zijn, en als niemand weet dat je er bent. Zo heeft een donkere bioscoopzaal op een verdwaasde namiddag behoorlijk wat aantrekkingskracht voor mij. Wat zich buiten afspeelt, daarmee heb ik niks te maken. Ik ken alle nooduitgangen uit het leven. Ze weten te zijn volstaat.

F., met je huis vol broers en moeders heb je de geruststelling dat jij niet de klaploper hoeft te zijn.
Ik zou maar eens verdwijnen, zo af en toe (hierboven een gratis tip). Hen je vaatwasser laten vullen, je futons, en – waarom niet? – je portemonnee. (Je wou toch altijd al een bed & breakfast?)
Kan je met hen ook giechelen, of zijn ze je alleen maar tot last? Is het je neef die nu in mijn kamer-met-berenstrook-op-het-behang slaapt? En zet je bij hem ook een kort afgeknipte witte roos op de vensterbank? (Groeien ze nog het hele jaar door in je tuin?)

2008-02-19T19:04:00.001+01:00

Lieve L.,

Je laat me weten, via tientallen sms’en en mails, je beledigd, ontgoocheld, misselijk, gekwetst te voelen door wat ik hier over je schreef op 24 januari. Ik weet het, het is een slecht geschreven (au!), vernederend stuk, waarin AL onze gemeenschappelijke kennissen je herkennen. En dat terwijl ik er nochtans met niemand over heb gesproken, en een fictief initiaal heb genomen. Onterecht van mij om je populariteit zo te miskennen. (Maar misschien besef je wel dat de manier waarop je vrouwen benadert behoorlijk uniek is – daar heb je dan wel een punt.)
Zit er niet mee, ik ben inmiddels gewend aan je mij uitspuwen en weer binnenhalen wanneer je vergeten bent hoezeer ik je haat, hoe hypocriet en vals ik ben. Wanneer je weer eens zonder lief zit en je herinnert hoe mooi, aantrekkelijk, intelligent en begaafd ik ben. En hoe goed wij bij elkaar zouden passen, hoe wij elkaar begrijpen op ons eiland in die kille mensenzee.
Maar waarom zou je je niet vereerd voelen? Ik wijd niet aan èlke man die ik ken een stukje, laat staan twee. (Wedden dat men je na dit schrijfsel wèl herkent?)
Stuur me gerust nog een sms of dertig. Als dat je oplucht.

Je schattige E.

2008-02-13T08:42:00.000+01:00

Ik zie hem regelmatig in de avondtrein naar huis, mijn eerste vriendje. Vreemd dat we inmiddels beiden naar hetzelfde afgebladderde stadje blijken te zijn verhuisd.
Hij herkent mij niet. Of doet net zoals ik alsof. Hij ziet er uitgeblust uit, onverschillig. Niet echt uitnodigend tot een ophalen van herinneringen. Zijn naar zeep ruikende getoupeerde haren van destijds liggen nu plat.
Twee weken hebben we iets gehad dat – voor mij althans - kon dienst doen als een tijdelijk opheffen van het alleen-zijn. Hij was me een jaar lang stiekem gevolgd doorheen de fuifzalen en plaatselijke cafés, had zelfs aangepapt met een vriendin van me om in mijn buurt te kunnen zijn. En al die tijd was ik blind voor zijn stille adoratie. (Hoe kón ik het ook weten, als hij voor mijn vriendin koos.)
Maar toen ik eindelijk op de hoogte was, wou ik het dus wel een kans geven. Hij zag er goed uit, en dat was toen nog het belangrijkste.
Na een week kussen en handjes vasthouden – bezigheden die om niet veel woorden vragen - vond ik wel dat hij me een beetje mocht leren kennen. Dus schreef ik hem een lange brief (ook toen al mijn manier van converseren), waarin ik mijn leven even voor hem samenvatte. Bij de eerstvolgende ontmoeting had hij die brief bij zich voor nog wat uitleg over het één en ander, maar toen bleek dat hij de pagina’s met rode stift was te lijf gegaan, als had hij de zinnen ontleed, en hij daarbij dezelfde nauwkeurigheid aan de dag had gelegd als waarmee hij – zo veronderstelde ik – ook te werk ging in het labo (hij studeerde chemie), was dat voor mij een geweldige afknapper (Wie raakt aan mijn schrijfsels …). En dus maakte ik het zonder veel poespas (lees: zonder tact) uit bij onze volgende afspraak.. Ik had ook geen ervaring in die dingen, snakte alleen naar de lonkende opluchting.
Geen idee wat hij daarbij voelde, hoe hij het opnam. Hij draaide zich gewoon om en verdween uit mijn leven. Achteraf – eens de paniek verteerd – kampte ik wel met een schuldgevoel, maar toen was hij al voorgoed verdwenen.
Tot enkele maanden geleden dus, toen ik hem op de trein herkende. En hij mij niet. Zou het kunnen dat hij nog steeds een hekel aan me heeft?

2008-02-04T22:24:00.000+01:00

Ik wou dat ik in Wisteria Lane woonde. De straat met de frisse groene gazonnetjes, de witte tuinhekjes en de immer schijnende zon. Een beetje zoals Hopla-land, waar Onki en Nina rondhuppelen met bloemen die nooit verwelken in de armen.
Ik zit hoog met een grijze lucht achter mij. Daaronder de daken van de stad, en daaronder een labyrint van vuile straten. Hoe ik hier ben geraakt, weet ik niet meer. Er moet een ochtend aan te pas zijn gekomen, wellicht regenachtig want in mijn tas zit een witte paraplu.
In de trein, net voor het uitstappen, werd er op mijn schouder getikt, dat herinner ik me nog. Hij was groot, warm en onderweg. Hij is altijd een geruststelling.
Als ik ooit een huis bouw aan Wisteria Lane, mag hij op de zolder wonen. Ik wil hem boven mijn hoofd horen stappen, zien hoe de in lente gevangen vogels zich verzamelen op het dak.
We zullen in natte aarde wroeten, op zoek naar de wortels waaruit alles groeit. Speurend naar het eerste groen. Want wij gloeien van ongeduld.

2008-02-01T00:28:00.000+01:00

Het was de derde dokter die me zei dat ik moet slapen. (Of ik nog genoeg pillen had.) Ik zat daar met regenharen en kreeg allerlei kleverigs tegen het hart gedrukt. Een zachte hand rond mijn keel. (Of ik mijn jeugd niet wou gaan bespreken ergens.)
Een mooie man hield de deur naar de veel te donkere straat voor me open. De wind joeg me naar huis op een fiets zonder remmen. (Misschien even bevriezen in dat beeld, het licht nog op mijn rug.)
De muren hebben de hele avond geklopt. Ze sloegen de stilte uit mijn hoofd, maakten me klaar voor het wakkere bed.
Buiten kreunt nog steeds.

2008-01-31T23:58:00.001+01:00

Vorige week kwam ik in Antwerpen toevallig voorbij de pennenwinkel waar jij altijd voor de etalage stond te kwijlen, P. Ik vrees dat ik het exemplaar dat je me schonk – op dat moment zowat je kostbaarste bezit – schromelijk heb verwaarloosd. Nog even heb ik ermee geschreven, en toen het laatste patroon met lavendelkleurige inkt leeg was, heb ik haar in een doosje in de kast gelegd. Daar is ze sindsdien niet uit geweest, hoewel doosje en kast inmiddels al in meerdere huizen hebben gestaan.
Ze had ook al zoveel bitters geschreven, je Schaeffer. Zelfs laatste woorden. (Het was na die laatste woorden dat je ze voor me had achtergelaten op het blad papier.)
Ik weet het: dat huis, de klok die je luid berispte in een kamer waar ik niet was. De tuin, o ja, de tuin onder al die zomers! Tassen thee en stapels boeken. Jij las zo graag Brusselmans.
Er zijn daar woorden gesneuveld, terreinen afgebakend, beloftes verdronken. We lieten sporen achter (vooral jij). (Ik moet nu denken aan de namiddag die je schuilend in mijn bed doorbracht, terwijl ik in een stille schemertuin zat te kijken naar een spin en haar web.)
We zijn nog één keer samen iets gaan drinken in het stationsbuffet met zijn zware verschaald biergeur, waar jij je thuis voelt tussen de alcoholisten en clochards (je oefent daar voor het vieze oude mannetje dat je later zal worden). Een andere keer zag ik je boven aan de roltrap in een winkelcentrum, waar je mij en mijn dochter poogde te negeren. Helaas, aan mij valt niet te ontkomen. (Je hebt het kind zo vaak gefotografeerd, haar zelf ontwikkeld onder het deken in je bed. Je was jarenlang haar Pepep.)
Sindsdien hou je me in het oog – en ook een beetje in het hart – van op mailafstand. Ik zou nog eens een doosje inktpatronen moeten kopen, kijken of je pen het nog doet.

2008-01-29T09:29:00.000+01:00

G. heeft dat goed gezien. Zijn roep om hulp vermommen als een verslaving. Een legertje verzorgers rond zijn bed. Ouders die hem dwingen soep te drinken. Een nest voor hem bouwen van schuldgevoelens.
Hij bracht mij thuis en ik stuurde hem naar de hel. Voor mijn deur voel ik me veilig – ik heb genoeg dollemansritten achter de rug.
Voor hem is het nu wachten van jaar tot jaar, tot de Japanse kerselaar de lucht heel even roze kleurt. Hij stuurt mij boeken en Ultima Vez gedans. Tot ik van deur verander en verdwijn.
Hij zal slapen tot het donker wordt.

2008-01-24T17:59:00.000+01:00

Hoewel ik meende daar tegen genoeg schenen gestampt te hebben, blijken ze me toch niet te hebben gemist. Wanneer ik tegen L. pruil over mijn onzichtbaarheid, antwoordt hij dat ik niet onzichtbaar ben, maar hoogstens spookachtig. Hij heeft het de laatste tijd (telkens wanneer de eenzaamheid toeslaat, trouwens) nogal vaak over ‘een gemiste kans’ en dat hij ‘vriendelijker had moeten zijn tegen mij’ (alsof het dààrom gaat) en hoe jammer het is dat we in onze pre-verliefdheid zijn blijven steken. Dat woord gebruikte hij, ja: pre-verliefdheid. Ik moet en zal ooit iets voor hem gevoeld hebben, ook al ben ik volgens hem bang dat toe te geven.
Ik herinner me die klucht nog. Hoe hij op een hoekje van mijn roodoranje bed een joint rolde, terwijl ik op een andere hoek vluchtwegen zat te bedenken (ik wàs de wasmachine al gaan opzetten) – ik wou hem niet eens in mijn kamer – en hoe hij me toen overrompelde (letterlijk), me tegen het bed duwde, zijn mond op, in de mijne drukte, mijn borst ontblootte, en toen ik rechtkrabbelde om mijn blouse te fatsoeneren, hij dat verkeerd interpreteerde en me wou ‘helpen’ ze uit te trekken. Toen ik hem de deur uitduwde, riep hij nog: “Zeg hen maandag maar dat ik vind dat je mooie tepels hebt”. Daar had ik me vast erg gevleid mee moeten voelen.

Het worden dus geen ‘Brieven aan S.’, alle ijdelheid ten spijt. Maar toch even: misschien vind je dit ook maar flauw. Belangrijk is dat ik die roest van tussen mijn vingers typ. Besef dat niet elke zin perfect hoeft te zijn, zoals iemand me ooit zei. (Hij – helaas ben ik vergeten wie, maar het zijn alleen maar hij-en die zulke dingen tegen me zeggen - had me dóór.) Dus: beter iets dan niets, en tevens een flinke verplichting aan mijn been. (Als je er niet van houdt, lees je het maar niet.)
Ik hoop dat je die pen-angst ooit nog overwint, S. Jij zal altijd een mysterie blijven.
Je moèt me trouwens schrijven, want wanneer je zo onverwacht naast me neerploft op een treinbank, raak ik helemaal de kluts kwijt en begin ik onzin uit te kramen. Dan weet ik pas achteraf wat ik je had willen zeggen. (Te vergelijken met al die onverstuurde sms’en waarin ik eerder gevoerde telefoongesprekken wil samenvatten. De dingen die ik niet uit mijn mond krijg, omdat ze belachelijk zouden klinken. Je weet wel, onnozelheden zoals ‘ik mag je graag’.)
Naar de hemel schrijven doe je maar in je eigen tijd.